Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Praca posiada szkło muzealne.

Po raz pierwszy w ofercie aukcyjnej, sygnowane przez artystę i potwierdzone pieczęcią córki, dzieło z ostatniego roku życia Andrzeja Wróblewskiego. „Profil dziewczyny” reprezentuje dojrzałą, syntetyczną stylistykę późnej twórczości malarza i należy do poszukiwanego obszaru jego dorobku - kameralnych gwaszy i akwarel z lat 1956-1957.
 
Wróblewski przedstawił syntetycznie ujęty profil kobiecej postaci, zbudowany przy użyciu chłodnych błękitów i uproszczonych płaszczyzn barwnych. Twarz pozbawiona indywidualnych cech, częściowo ukryta pod błękitną zasłoną, emanuje silnym napięciem psychologicznym. Artysta operuje oszczędnymi środkami: płaską plamą koloru i zdecydowanym konturem. Intrygujące nakrycie głowy, przypominające miękko zawiniętą chustę, nie pełni funkcji realistycznego kostiumu, lecz stanowi element formalnej konstrukcji postaci. Uproszczone, niemal maskowe ujęcia głów pojawiają się w późnych gwaszach i akwarelach Andrzeja Wróblewskiego z lat 1955-1957.

Charakterystyczna gama kolorystyczna widoczna na pracy, w tym kolor niebieski, należą do najbardziej rozpoznawalnych elementów jego malarstwa. W literaturze poświęconej artyście błękit interpretowany jest jako barwa związana ze śmiercią, traumą wojennych przeżyć czy stanem zawieszenia pomiędzy materią a niebytem. Warto zauważyć, że w ostatnich latach życia artysty, chłodne błękity tracą dramatyczny charakter, znany choćby z wcześniejszych „Rozstrzelań”, stając się bardziej wyciszonym środkiem artystycznej ekspresji. W prezentowanej pracy błękit organizuje niemal całą konstrukcję postaci, wzmacniając jej odrealniony, symboliczny charakter.
 
Datowanie pracy na rok 1957 ma znaczenie szczególne. Jest to ostatni rok życia artysty i zarazem okres wyjątkowo intensywnych poszukiwań formalnych. W atmosferze politycznej odwilży po 1956 roku, Wróblewski powraca do własnego, niezależnego języka malarskiego, odchodząc od wcześniejszych doświadczeń socrealizmu. Powstają wówczas syntetyczne figury, „głowy”, uproszczone portrety oraz liczne gwasze i akwarele, które sam artysta nazwał „pokornym oglądaniem życia”.
 
Rok wcześniej odbywają się pierwsze indywidualne prezentacje twórczości artysty: wystawa rysunków w Klubie Związku Literatów Polskich w Warszawie, zorganizowana przez Andrzeja Wajdę oraz pokaz w warszawskim Salonie „Po Prostu”. Jesienią tego samego roku, malarz odbywa podróż do Jugosławii, która wpłynęła na dalsze uproszczenie jego języka formalnego oraz większą swobodę operowania figurą. 23 marca 1957 roku Wróblewski umiera podczas samotnej wyprawy w Tatrach. Jego ciało odnaleziono przy Drodze Oswalda Balzera, pomiędzy Toporową Cyrhlą a Zazadnią, na trasie prowadzącej do Morskiego Oka.