Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Praca posiada szkło muzealne.

Obraz wystawiany:
- Andrzej Wróblewski. Grafika, rysunek, gwasz; Centralne Biuro Wystaw Artystycznych, Katowice; 15 lutego – 9 marca 1958.
- Wystawa malarstwa Andrzeja Wróblewskiego, Klub Międzynarodowej Prasy i Książki „Ruch”, Toruń; marzec 1964.
- Wystawa malarstwa Andrzeja Wróblewskiego, Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego, Bydgoszcz; 22 kwietnia – 31 maja 1964.
- Wystawa prac Andrzeja Wróblewskiego w 10-lecie śmierci, Muzeum Narodowe, Poznań; 10 kwietnia – 14 maja 1967, kuratorki Irena Moderska i Stanisława Kamińska.
- Andrzej Wróblewski 1927–1957, Muzeum Narodowe, Warszawa; 5 lutego – 3 marca 1968; kuratorzy Jerzy Zanoziński, Irena Moderska i Stanisława Kamińska.
- Ekspresja i mit. Gwasze Andrzeja Wróblewskiego, malarstwo i grafika Rubensa i Van Dycka, Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, Warszawa; 22 września – 24 października 1987.
- Andrzej Wróblewski 1927–1957, Muzeum Śląskie, Katowice; 1 lipca.

Obraz wzmiankowany w katalogach:
- Andrzej Wróblewski. Grafika, rysunek, gwasz, Katowice 1958, poz. 40.
- Wystawa malarstwa Andrzeja Wróblewskiego, Toruń 1964, poz. 9.
- Wystawa malarstwa Andrzeja Wróblewskiego, Bydgoszcz 1964, poz. 9.
- Andrzej Wróblewski 1927-1957, Muzeum Narodowe w Poznaniu, Poznań 1967, poz. 312.
- Andrzej Wróblewski 1927–1957, Muzeum Śląskie, Katowice 1993, poz. 118.

Bibliografia
Andrzej Wróblewski. Exhibiting, pod red. M. Ziółkowskiej, W. Grzybały, Fundacja Andrzeja Wróblewskiego / Hatje Cantz Verlag, Berlin-Warszawa 2024.

Po raz pierwszy w ofercie aukcyjnej, sygnowane przez artystę i potwierdzone pieczęcią córki, dzieło z ostatniego roku życia Andrzeja Wróblewskiego. „Profil dziewczyny” reprezentuje dojrzałą, syntetyczną stylistykę późnej twórczości malarza i należy do poszukiwanego obszaru jego dorobku - kameralnych gwaszy i akwarel z lat 1956-1957. To unikatowe dzieło, pochodzące ze spuścizny po artyście, posiada bogatą historię wystawienniczą. Począwszy od 1958 roku, kiedy to prezentowane było na ekspozycji w katowickim Centralnym Biurze Wystaw Artystycznych. Następnie wystawiane było w latach: 1964, 1967, 1968 oraz w 1993 roku. Ostatnia z wymienionych ekspozycji w Muzeum Śląskim w Katowicach, była co ciekawe, jednocześnie prezentacją prac graficznych matki artysty – Krystyny Wróblewskiej.

Wróblewski przedstawił syntetycznie ujęty profil kobiecej postaci, zbudowany przy użyciu chłodnych błękitów i uproszczonych płaszczyzn barwnych. Twarz pozbawiona indywidualnych cech, częściowo ukryta pod błękitną zasłoną, emanuje silnym napięciem psychologicznym. Artysta operuje oszczędnymi środkami: płaską plamą koloru i zdecydowanym konturem. Intrygujące nakrycie głowy, przypominające miękko zawiniętą chustę, nie pełni funkcji realistycznego kostiumu, lecz stanowi element formalnej konstrukcji postaci. Uproszczone, niemal maskowe ujęcia głów pojawiają się w późnych gwaszach i akwarelach Andrzeja Wróblewskiego z lat 1955-1957.

Charakterystyczna gama kolorystyczna widoczna na pracy, w tym kolor niebieski, należą do najbardziej rozpoznawalnych elementów jego malarstwa. W literaturze poświęconej artyście błękit interpretowany jest jako barwa związana ze śmiercią, traumą wojennych przeżyć czy stanem zawieszenia pomiędzy materią a niebytem. Warto zauważyć, że w ostatnich latach życia artysty, chłodne błękity tracą dramatyczny charakter, znany choćby z wcześniejszych „Rozstrzelań”, stając się bardziej wyciszonym środkiem artystycznej ekspresji. W prezentowanej pracy błękit organizuje niemal całą konstrukcję postaci, wzmacniając jej odrealniony, symboliczny charakter.
 
Datowanie pracy na rok 1957 ma znaczenie szczególne. Jest to ostatni rok życia artysty i zarazem okres wyjątkowo intensywnych poszukiwań formalnych. W atmosferze politycznej odwilży po 1956 roku, Wróblewski powraca do własnego, niezależnego języka malarskiego, odchodząc od wcześniejszych doświadczeń socrealizmu. Powstają wówczas syntetyczne figury, „głowy”, uproszczone portrety oraz liczne gwasze i akwarele, które sam artysta nazwał „pokornym oglądaniem życia”.
 
Rok wcześniej odbywają się pierwsze indywidualne prezentacje twórczości artysty: wystawa rysunków w Klubie Związku Literatów Polskich w Warszawie, zorganizowana przez Andrzeja Wajdę oraz pokaz w warszawskim Salonie „Po Prostu”. Jesienią tego samego roku, malarz odbywa podróż do Jugosławii, która wpłynęła na dalsze uproszczenie jego języka formalnego oraz większą swobodę operowania figurą. 23 marca 1957 roku Wróblewski umiera podczas samotnej wyprawy w Tatrach. Jego ciało odnaleziono przy Drodze Oswalda Balzera, pomiędzy Toporową Cyrhlą a Zazadnią, na trasie prowadzącej do Morskiego Oka.