Prezentowany obraz Władysława Wankiego to znakomity przykład dojrzałej, symbolistycznej twórczości artysty, ukształtowanej pod silnym wpływem estetyki Młodej Polski. Twórca rezygnuje tutaj z akademickiego weryzmu oraz szczegółowości na rzecz syntetycznego traktowania formy. Kompozycja budowana jest szeroką, swobodną plamą barwną oraz miękkimi przejściami światłocieniowymi, co nadaje dziełu intymny, głęboko medytacyjny charakter.
Osią kompozycji jest potężny krzyż, u stóp którego klęczy w ekspresyjnej pozie postać, odziana w szkarłatną szatę. Kontrast między mrocznym, skalistym pierwszym planem a rozświetloną słońcem śródziemnomorską architekturą w tle buduje wyrazisty dramatyzm przedstawienia.
Motyw śródziemnomorskiej architektury oraz krzyża przywołuje fascynację artystów Młodej Polski Italią i południem Europy – przestrzenią postrzeganą jako miejsce duchowej refleksji, ciszy i ponadczasowości. Obraz posiada niemal medytacyjny charakter i należy do tych realizacji Wankiego, w których szczególnie silnie ujawnia się jego skłonność do mistycznej refleksji.
Władysław Wankie (Warszawa 1860 – Warszawa 1925) - malarz, krytyk artystyczny. W latach 1875-1880 studiował w warszawskiej Klasie Rysunkowej u W. Gersona i A. Kamińskiego, później krótko w Krakowie i w Akademii Monachijskiej. W Monachium zamieszkał na dłużej, wielokrotnie wyjeżdżając stamtąd do Bretanii. W 1901 r. na stałe zamieszkał w Warszawie. Malował pejzaże, obrazy rodzajowe, kompozycje o tematyce religijnej i symbolicznej. Zajmował się krytyką artystyczną, publikując swoje artykuły na łamach warszawskich czasopism. Twórczość artysty przypomniała niedawno monograficzna wystawa jego prac urządzona w warszawskim Muzeum Narodowym w 1989 r.
olej, deska
46.7 x 27.8 cm,
sygn. p.d.: Wł. Wankie
Na odwrocie częściowo zdarta papierowa nalepka z biografią artysty (maszynopis).
Prezentowany obraz Władysława Wankiego to znakomity przykład dojrzałej, symbolistycznej twórczości artysty, ukształtowanej pod silnym wpływem estetyki Młodej Polski. Twórca rezygnuje tutaj z akademickiego weryzmu oraz szczegółowości na rzecz syntetycznego traktowania formy. Kompozycja budowana jest szeroką, swobodną plamą barwną oraz miękkimi przejściami światłocieniowymi, co nadaje dziełu intymny, głęboko medytacyjny charakter.
Osią kompozycji jest potężny krzyż, u stóp którego klęczy w ekspresyjnej pozie postać, odziana w szkarłatną szatę. Kontrast między mrocznym, skalistym pierwszym planem a rozświetloną słońcem śródziemnomorską architekturą w tle buduje wyrazisty dramatyzm przedstawienia.
Motyw śródziemnomorskiej architektury oraz krzyża przywołuje fascynację artystów Młodej Polski Italią i południem Europy – przestrzenią postrzeganą jako miejsce duchowej refleksji, ciszy i ponadczasowości. Obraz posiada niemal medytacyjny charakter i należy do tych realizacji Wankiego, w których szczególnie silnie ujawnia się jego skłonność do mistycznej refleksji.
Władysław Wankie (Warszawa 1860 – Warszawa 1925) - malarz, krytyk artystyczny. W latach 1875-1880 studiował w warszawskiej Klasie Rysunkowej u W. Gersona i A. Kamińskiego, później krótko w Krakowie i w Akademii Monachijskiej. W Monachium zamieszkał na dłużej, wielokrotnie wyjeżdżając stamtąd do Bretanii. W 1901 r. na stałe zamieszkał w Warszawie. Malował pejzaże, obrazy rodzajowe, kompozycje o tematyce religijnej i symbolicznej. Zajmował się krytyką artystyczną, publikując swoje artykuły na łamach warszawskich czasopism. Twórczość artysty przypomniała niedawno monograficzna wystawa jego prac urządzona w warszawskim Muzeum Narodowym w 1989 r.