Urodzony w 1976 roku w Warszawie, jest rzeźbiarzem, projektantem i twórcą realizacji artystycznych w przestrzeni publicznej. Ukończył Państwowe Liceum Plastyczne w Kielcach, a następnie Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskał w 2001 roku w Pracowni Rzeźby prof. Adama Myjaka, otrzymując wyróżnienie rektorskie. W późniejszym okresie kontynuował działalność naukowo-artystyczną jako doktorant na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie.

Twórczość Mateusza Łagowskiego koncentruje się wokół rzeźby, projektowania form przestrzennych oraz działań łączących sztukę z rzemiosłem i technologią wykonawczą. W swojej pracy posługuje się różnymi materiałami i technikami, realizując zarówno autorskie obiekty rzeźbiarskie, jak i formy użytkowe, dekoracyjne oraz projekty do wnętrz i przestrzeni publicznej. Jego praktyka obejmuje projektowanie, modelowanie oraz realizację obiektów artystycznych i wdrożeniowych. Publicznie prezentowany jest także jako artysta współtworzący rozwiązania do programów wnętrzarskich i telewizyjnych.

W dorobku artystycznym Mateusza Łagowskiego istotne miejsce zajmują wystawy krajowe i międzynarodowe. Do ważniejszych prezentacji jego prac należą wystawy w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Galerii Generali w Warszawie, BWA w Kielcach, Królikarni w Warszawie, Kościele Środowisk Twórczych w Warszawie, galerii Studio w Warszawie, a także udział w Międzynarodowym Triennale Rzeźby „Sensitivity” w Poznaniu, DAP w Warszawie. Jego prace były również prezentowane za granicą, między innymi na Słowacji, w Lozannie oraz w Sydney, Berlinie, Amsterdamie. Artysta brał także udział w sympozjach rzeźbiarskich, między innymi „Wiatr” oraz „Cztery żywioły – Ptaki”, Lučenec -Keramik- Słowacja

Za swoją działalność twórczą został wyróżniony m.in. Srebrnym Wawrzynem Polskiego Komitetu Olimpijskiego za rzeźbę „Ciężary”, nagrodzoną jako wybitne dzieło o tematyce sportowej. Otrzymał również wyróżnienie za projekt pomnika „Anioł Stróż Narodu Polskiego” w Warszawie. Informacja o przyznaniu Srebrnego Wawrzynu znajduje potwierdzenie również w publikacji Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

Istotnym obszarem działalności Mateusza Łagowskiego są również realizacje w przestrzeni publicznej. Wśród wskazywanych prac znajdują się między innymi realizacje: „Przysłowia Polskie” w Izabelinie, „Skwer Czterech Wieszczów” w Radzyminie oraz realizacje związane z projektem „Cztery Żywioły” w Mrągowie. Działalność ta łączy autorską wypowiedź rzeźbiarską z pracą nad trwałą formą funkcjonującą w otwartym krajobrazie miejskim i społecznym.

Równolegle Mateusz Łagowski rozwija aktywność na styku sztuki, designu i wykonawstwa artystycznego, budując pozycję twórcy łączącego kompetencje artystyczne z praktyczną znajomością procesów realizacyjnych. Dzięki temu jego działalność obejmuje zarówno klasyczną rzeźbę, jak i projekty indywidualne, ekspozycyjne oraz użytkowe, realizowane dla klientów prywatnych, instytucjonalnych i komercyjnych.

Motto

W swojej twórczości interesuje mnie rzeźba jako forma, która nie tyle przedstawia rzeczywistość, ile ją interpretuje. Punktem wyjścia są dla mnie konkretne pojęcia, doświadczenia i obserwacje, które w procesie pracy zostają sprowadzone do znaku, bryły, napięcia i relacji przestrzennych.

Nie szukam dosłowności. Bardziej interesuje mnie moment, w którym forma zaczyna funkcjonować na kilku poziomach jednocześnie - pozostaje autonomicznym obiektem, ale uruchamia też skojarzenia i pozwala widzowi wejść z nią w indywidualną relację. Dlatego moje rzeźby nie są ilustracjami tematów zawartych w tytułach. Tytuł jest raczej kierunkiem, punktem odniesienia, czasem impulsem do odczytania pracy.

Bliskie jest mi napięcie pomiędzy formą organiczną a syntetycznym, niemal geometrycznym porządkiem. Często wykorzystuję pęknięcie, otwarcie, przecięcie czy pustkę, ponieważ pozwalają one przełamać oczywistość bryły i nadać jej wewnętrzną dynamikę. Interesuje mnie również relacja pomiędzy ciężarem materiału a wrażeniem ruchu czy lekkości, jakie może wywoływać sama forma.

Materiał ma dla mnie znaczenie nie tylko techniczne, ale przede wszystkim plastyczne. Jego powierzchnia, faktura, sposób opracowania i ślady procesu budują charakter obiektu równie mocno jak jego kształt. Nie dążę do neutralizowania materii - przeciwnie, chcę, żeby zachowała własną obecność i współtworzyła sens pracy.

Moje rzeźby sytuują się na pograniczu abstrakcji i znaku. Nie interesuje mnie podporządkowanie ich jednej stylistyce ani wpisywanie w gotowy schemat. Ważniejsza jest dla mnie konsekwencja w rozwijaniu własnego języka formy - takiego, który pozwala łączyć prostotę z napięciem, materialność z ideą, a czytelność kompozycji z możliwością różnych interpretacji.