Wystawiany:
Wystawa malarstwa i rzeźby, Taverny, 1960. (III nagroda)
Bibliografia:
Marie Boyé-Taillan pod kierunkiem Gisèle Rozenbaum i Édith Chomentowski, David Garfinkiel School of Paris, Paryż, wydania ESKA, 2006, reprodukcja s. 43.
David Garfinkiel (1902-1970) urodził się w Radomiu. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i Warszawie pod kierunkiem Józefa Pankiewicza i Artura Markowicza. Był blisko związany z kapistami, takimi jak Jan Cybis. Brał udział w wystawie w Warszawie w 1931 roku. W następnym roku przybył do Paryża, gdzie w kawiarniach Montparnasse, La Rotonde i Le Dôme odkrył paryską awangardę artystyczną. Po wybuchu wojny osiedlił się w Lyonie, gdzie wystawiał w 1942 roku. Chociaż Garfinkiel żył w warunkach półukrycia, nadal malował, a nawet wystawiał swoje prace. Stworzył również liczne projekty dla lyońskiego przemysłu jedwabniczego. Po wyzwoleniu wrócił do Paryża w 1946 roku. Jego rodzina w Polsce zaginęła, jego pracownia została splądrowana, a duża część jego prac zaginęła. Ale życie toczy się dalej i Garfinkiel otwiera studio fotograficzne w Belleville, które służy mu również jako pracownia malarska. Maluje i rysuje niestrudzenie, uczestnicząc w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych. W 1958 roku Miasto Paryż nabywa „Exodus” z Galerii Zak. Bierze udział w wielu salonach. W październiku 1960 roku David Garfinkiel bierze udział w IV Wystawie Malarstwa i Rzeźby w Taverny i zdobywa trzecią nagrodę za prezentowany tu obraz „Pejzaż z Sekwany i Marny”.
W 1970 roku nagle umiera.
W 1972 roku w Salonie Niezależnych odbywa się retrospektywa. Inne wystawy odbywają się w różnych galeriach oraz w Bibliotece Polskiej w Paryżu na Wyspie Świętego Ludwika. Krytycy byli wrażliwi na gęstość jego twórczości. Dla Waldemara-George’a, „kiedy Garfinkiel przybył do Francji w 1932 roku, młody adept Szkoły Paryskiej usiłował zgłębić odwieczne sekrety francuskiego malarstwa. Nie szukał stylu. Studiował prawa koloru… nikogo nie naśladował. Stworzył swój własny świat, swoją prywatną domenę”. Edouard Roditi zauważył „jego radość życia i całkowicie osobistą zmysłowość malarską; i to właśnie te ostatnie cechy odróżniają malarstwo Garfinkiela nie tylko od udręczonej twórczości Soutine’a, którego podziwiał, ale także od twórczości wielu innych, mroczniejszych malarzy Szkoły Montparnasse’u”.
Olej na płótnie
60 x 73 cm
Podpis w prawym dolnym rogu: „D. Garfinkiel”
Na odwrocie płótna tytuł „Pejzaż z Sekwany i Marny” oraz kontrasygnata „D.Garfinkiel 11 Rue du Rhin Paris 19. BOT 95-81”.
Na odwrocie płótna odręczy napis „NF 1250”
Wystawiany:
Wystawa malarstwa i rzeźby, Taverny, 1960. (III nagroda)
Bibliografia:
Marie Boyé-Taillan pod kierunkiem Gisèle Rozenbaum i Édith Chomentowski, David Garfinkiel School of Paris, Paryż, wydania ESKA, 2006, reprodukcja s. 43.
David Garfinkiel (1902-1970) urodził się w Radomiu. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i Warszawie pod kierunkiem Józefa Pankiewicza i Artura Markowicza. Był blisko związany z kapistami, takimi jak Jan Cybis. Brał udział w wystawie w Warszawie w 1931 roku. W następnym roku przybył do Paryża, gdzie w kawiarniach Montparnasse, La Rotonde i Le Dôme odkrył paryską awangardę artystyczną. Po wybuchu wojny osiedlił się w Lyonie, gdzie wystawiał w 1942 roku. Chociaż Garfinkiel żył w warunkach półukrycia, nadal malował, a nawet wystawiał swoje prace. Stworzył również liczne projekty dla lyońskiego przemysłu jedwabniczego. Po wyzwoleniu wrócił do Paryża w 1946 roku. Jego rodzina w Polsce zaginęła, jego pracownia została splądrowana, a duża część jego prac zaginęła. Ale życie toczy się dalej i Garfinkiel otwiera studio fotograficzne w Belleville, które służy mu również jako pracownia malarska. Maluje i rysuje niestrudzenie, uczestnicząc w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych. W 1958 roku Miasto Paryż nabywa „Exodus” z Galerii Zak. Bierze udział w wielu salonach. W październiku 1960 roku David Garfinkiel bierze udział w IV Wystawie Malarstwa i Rzeźby w Taverny i zdobywa trzecią nagrodę za prezentowany tu obraz „Pejzaż z Sekwany i Marny”.
W 1970 roku nagle umiera.
W 1972 roku w Salonie Niezależnych odbywa się retrospektywa. Inne wystawy odbywają się w różnych galeriach oraz w Bibliotece Polskiej w Paryżu na Wyspie Świętego Ludwika. Krytycy byli wrażliwi na gęstość jego twórczości. Dla Waldemara-George’a, „kiedy Garfinkiel przybył do Francji w 1932 roku, młody adept Szkoły Paryskiej usiłował zgłębić odwieczne sekrety francuskiego malarstwa. Nie szukał stylu. Studiował prawa koloru… nikogo nie naśladował. Stworzył swój własny świat, swoją prywatną domenę”. Edouard Roditi zauważył „jego radość życia i całkowicie osobistą zmysłowość malarską; i to właśnie te ostatnie cechy odróżniają malarstwo Garfinkiela nie tylko od udręczonej twórczości Soutine’a, którego podziwiał, ale także od twórczości wielu innych, mroczniejszych malarzy Szkoły Montparnasse’u”.