Proweniencja:
prywatna kolekcja, Wielka Brytania
Old Master, British & European Pictures, ROSBERYS LONDON, 2023
Istnieją przesłanki, by przypuszczać, że przedstawioną na portrecie kobietą może być Jeanne-Elisabeth de Beauharnais lub Maria Klementyna Sobieska (1702–1735).
Pierwszą z tych hipotez wspiera wyraźne podobieństwo modelki do przypisywanego anonimowemu artyście portretu Jeanne-Elisabeth de Beauharnais, znajdującego się obecnie w zbiorach Muzeum Sztuk Pięknych w La Rochelle (nr inw. MAH.2008.0.26). Wiadomo również, że Nicolas de Largillière sportretował Jeanne-Elisabeth de Beauharnais na początku XVIII wieku, a obraz ten znajduje się dziś w Muzeum w Grenoble (nr inw. MG217).
Według innej interpretacji portret może przedstawiać Marię Klementynę Sobieską (1702–1735), polską królewnę, żonę Jakuba Franciszka Edwarda Stuarta, wygnanego pretendenta do tronu Wielkiej Brytanii, oraz matkę Karola Edwarda Stuarta.Obraz jest charakterystycznym przykładem dojrzałego stylu Nicolasa de Largillière'a. Artysta z wyjątkową swobodą oddał bogactwo materiałów i ich zróżnicowane faktury, co najlepiej widoczne jest w subtelnie opracowanych koronkach oraz połyskującej satynie rękawów. Równocześnie stworzył wizerunek łączący życzliwe i pełne wdzięku ujęcie modelki z odpowiednią dla reprezentacyjnego portretu godnością i elegancją.
Nicolas de Largillière rozpoczął naukę malarstwa w pracowni flamandzkiego artysty Antona Goubau (1616–1698). Następnie wyjechał do Anglii, gdzie podjął pracę u sir Petera Lely'ego (1618–1680). Przez cztery lata przebywał z nim w Windsorze, współpracując jednocześnie przy realizacjach prowadzonych przez Antonia Verria (około 1636–1707).
W tym okresie zdobył uznanie na dworze angielskim i wykonywał portrety najważniejszych przedstawicieli rodziny królewskiej, w tym króla Jakuba II (1633–1701), jego małżonki Marii z Modeny (1658–1718) oraz ich syna Jakuba Franciszka Edwarda Stuarta (1688–1766), określanego mianem „Starego Pretendenta".W 1686 roku, wobec nasilających się w Anglii nastrojów antykatolickich, artysta powrócił do Francji. Tam kontynuował błyskotliwą karierę portrecisty, tworząc wizerunki wielu wybitnych osobistości swojej epoki, między innymi Woltera (1694–1778), Charles'a Le Bruna (1619–1690), króla Polski Augusta II Mocnego (1670–1733) oraz jego syna, przyszłego króla Augusta III (1696–1763).
Portret damy w karmazynowej sukni, z perłą we włosach, I poł. XVIII w.
olej, płótno
92 x 71,5 cm
w oprawie: 132 x 110 cm
Proweniencja:
prywatna kolekcja, Wielka Brytania
Old Master, British & European Pictures, ROSBERYS LONDON, 2023
Istnieją przesłanki, by przypuszczać, że przedstawioną na portrecie kobietą może być Jeanne-Elisabeth de Beauharnais lub Maria Klementyna Sobieska (1702–1735).
Pierwszą z tych hipotez wspiera wyraźne podobieństwo modelki do przypisywanego anonimowemu artyście portretu Jeanne-Elisabeth de Beauharnais, znajdującego się obecnie w zbiorach Muzeum Sztuk Pięknych w La Rochelle (nr inw. MAH.2008.0.26). Wiadomo również, że Nicolas de Largillière sportretował Jeanne-Elisabeth de Beauharnais na początku XVIII wieku, a obraz ten znajduje się dziś w Muzeum w Grenoble (nr inw. MG217).
Według innej interpretacji portret może przedstawiać Marię Klementynę Sobieską (1702–1735), polską królewnę, żonę Jakuba Franciszka Edwarda Stuarta, wygnanego pretendenta do tronu Wielkiej Brytanii, oraz matkę Karola Edwarda Stuarta.Obraz jest charakterystycznym przykładem dojrzałego stylu Nicolasa de Largillière'a. Artysta z wyjątkową swobodą oddał bogactwo materiałów i ich zróżnicowane faktury, co najlepiej widoczne jest w subtelnie opracowanych koronkach oraz połyskującej satynie rękawów. Równocześnie stworzył wizerunek łączący życzliwe i pełne wdzięku ujęcie modelki z odpowiednią dla reprezentacyjnego portretu godnością i elegancją.
Nicolas de Largillière rozpoczął naukę malarstwa w pracowni flamandzkiego artysty Antona Goubau (1616–1698). Następnie wyjechał do Anglii, gdzie podjął pracę u sir Petera Lely'ego (1618–1680). Przez cztery lata przebywał z nim w Windsorze, współpracując jednocześnie przy realizacjach prowadzonych przez Antonia Verria (około 1636–1707).
W tym okresie zdobył uznanie na dworze angielskim i wykonywał portrety najważniejszych przedstawicieli rodziny królewskiej, w tym króla Jakuba II (1633–1701), jego małżonki Marii z Modeny (1658–1718) oraz ich syna Jakuba Franciszka Edwarda Stuarta (1688–1766), określanego mianem „Starego Pretendenta".W 1686 roku, wobec nasilających się w Anglii nastrojów antykatolickich, artysta powrócił do Francji. Tam kontynuował błyskotliwą karierę portrecisty, tworząc wizerunki wielu wybitnych osobistości swojej epoki, między innymi Woltera (1694–1778), Charles'a Le Bruna (1619–1690), króla Polski Augusta II Mocnego (1670–1733) oraz jego syna, przyszłego króla Augusta III (1696–1763).