Proweniencja:
Desa Unicum, 29.11.2018 jako "Intervention-1939"
Tytuł cyklu „Interwencje" trafnie oddaje charakter działań Edwarda Krasińskiego, polegających na aktywnym wchodzeniu w zastaną przestrzeń i jej przekształcaniu. Artysta, początkowo związany z ilustracją i projektowaniem, konsekwentnie badał relacje między obiektem, przestrzenią a widzem. Kluczowym narzędziem stała się charakterystyczna niebieska taśma – jednocześnie ingerencja i element porządkujący, wizualne zakłócenie, które zarazem scalało i organizowało otoczenie.
Linia nie nadawała przestrzeni nowych znaczeń, lecz wydobywała istniejące zależności, uwypuklała jej strukturę i jednocześnie poddawała ją w wątpliwość. Prowadzona przez wnętrza galerii, przecinała architekturę, obejmowała obiekty i prace innych artystów, tworząc ciągłą, poziomą strukturę przekraczającą różne porządki wizualne.
W „Interwencjach" pojawia się także w rysunkach – m.in. aksonometrycznych – łącząc przestrzeń przedstawioną z realną przestrzenią ekspozycji. Ten powtarzalny gest bywa interpretowany jako odniesienie do linearnego czasu, choć sam artysta odnosił się do niego z dystansem, bliskim dadaistycznej ironii.
Źródeł tych działań można szukać w wcześniejszych „rzeźbach rysowanych" – lekkich, niemal szkicowych konstrukcjach z drutu, prętów czy elementów zawieszanych w przestrzeni, budujących dynamiczne, nieoczywiste układy. Pod koniec lat 60. Krasiński zastąpił wcześniejsze materiały miękką, niebieską taśmą, która zaczęła „przenikać" przedmioty codziennego użytku – pojawiać się w książkach, wychodzić z butelek czy urządzeń. W ten sposób rzeczy traciły swoje pierwotne funkcje, stając się polem refleksji, często podszytej ironią i autoironią.
Choć formalnie skrajnie oszczędna, linia zyskuje u Krasińskiego szczególną intensywność – oplata, przecina, wyznacza kierunki i niespodziewanie zmienia bieg, ignorując fizyczne granice i podważając oczywistość przestrzeni. W jego działaniach spotykają się dwie pozornie odmienne tradycje: konstruktywistyczna dyscyplina i swoboda dadaistycznego gestu.
asamblaż, fotografia, taśma klejąca, papier
15 x 21,3 cm
w oprawie: 19 x 25 cm
sygn. p.d.: EDWARD KRASIŃSKI | INTERVENTION-1982
Proweniencja:
Desa Unicum, 29.11.2018 jako "Intervention-1939"
Tytuł cyklu „Interwencje" trafnie oddaje charakter działań Edwarda Krasińskiego, polegających na aktywnym wchodzeniu w zastaną przestrzeń i jej przekształcaniu. Artysta, początkowo związany z ilustracją i projektowaniem, konsekwentnie badał relacje między obiektem, przestrzenią a widzem. Kluczowym narzędziem stała się charakterystyczna niebieska taśma – jednocześnie ingerencja i element porządkujący, wizualne zakłócenie, które zarazem scalało i organizowało otoczenie.
Linia nie nadawała przestrzeni nowych znaczeń, lecz wydobywała istniejące zależności, uwypuklała jej strukturę i jednocześnie poddawała ją w wątpliwość. Prowadzona przez wnętrza galerii, przecinała architekturę, obejmowała obiekty i prace innych artystów, tworząc ciągłą, poziomą strukturę przekraczającą różne porządki wizualne.
W „Interwencjach" pojawia się także w rysunkach – m.in. aksonometrycznych – łącząc przestrzeń przedstawioną z realną przestrzenią ekspozycji. Ten powtarzalny gest bywa interpretowany jako odniesienie do linearnego czasu, choć sam artysta odnosił się do niego z dystansem, bliskim dadaistycznej ironii.
Źródeł tych działań można szukać w wcześniejszych „rzeźbach rysowanych" – lekkich, niemal szkicowych konstrukcjach z drutu, prętów czy elementów zawieszanych w przestrzeni, budujących dynamiczne, nieoczywiste układy. Pod koniec lat 60. Krasiński zastąpił wcześniejsze materiały miękką, niebieską taśmą, która zaczęła „przenikać" przedmioty codziennego użytku – pojawiać się w książkach, wychodzić z butelek czy urządzeń. W ten sposób rzeczy traciły swoje pierwotne funkcje, stając się polem refleksji, często podszytej ironią i autoironią.
Choć formalnie skrajnie oszczędna, linia zyskuje u Krasińskiego szczególną intensywność – oplata, przecina, wyznacza kierunki i niespodziewanie zmienia bieg, ignorując fizyczne granice i podważając oczywistość przestrzeni. W jego działaniach spotykają się dwie pozornie odmienne tradycje: konstruktywistyczna dyscyplina i swoboda dadaistycznego gestu.