Stefan Filipkiewicz - jeden z przedstawicieli nurtu malarstwa pejzażowego Młodej Polski, uczeń Jana Stanisławskiego. Jego twórczość koncentruje się niemal wyłącznie na naturze - szczególnie na widokach górskich, które malował z dużą wrażliwością na zmienność światła i atmosfery.
Jego styl wyrasta z tradycji impresjonizmu, jednak artysta rozwijał go w kierunku bardziej syntetycznego ujęcia formy i subtelnej dekoracyjności. Posługiwał się skrótem, miękką plamą barwną i stonowaną, często chłodną paletą, budując nastrój ciszy i kontemplacji. Charakterystyczna dla jego malarstwa jest umiejętność uchwycenia ulotnych stanów przyrody - mgieł, zmierzchów czy zimowego światła.
Często ukazywał ośnieżone zbocza Tatr i podgórskie doliny w tonacjach bieli, błękitu i szarości, unikając kontrastów na rzecz harmonii i subtelnych przejść kolorystycznych. Jego zimowe kompozycje emanują spokojem, a zarazem niosą w sobie pewną melancholię, będąc poetyckim zapisem natury w stanie uśpienia.