Strona korzysta z plików cookies. Zamknięcie tego komunikatu oznacza zgodę na ich zapisywanie na Twoim komputerze. Dowiedz się więcej. Zamknij
Marco Angelini
(ur. 1971)

Marco Angelini urodził się w Rzymie w 1971 roku. Mieszka i pracuje w dwóch miastach – Rzymie i Warszawie. Bada metropolię jako zjawisko społeczne ulegające nieustannym procesom transformacji. Interpretacja socjologiczna jest dla niego stałym kulturowo-badawczym punktem odniesienia.

Miasto tworzy scenerię, w której nieuświadomione pragnienia współistnieją z nowymi możliwościami, jakie daje rozwój technologii. Staje się tym samym ośrodkiem, a jednocześnie idealnym siedliskiem wszelkich ludzkich paradoksów i sprzeczności.

Marco Angelini sprawia, że płaszczyzna malarska przeistacza się w miejsce spotkania form i materii, znaków i znaczeń. Poszukuje środka wyrazu, w którym dominować będzie materia w najróżniejszych swoich przejawach, ze szczególnym uwzględnieniem surowców pochodzących z recyklingu: żelaza, aluminium, papieru, celofanu, styropianu, gwoździ, śrubek, taśm audio, klisz fotograficznych i rozmaitych innych, pozornie niepotrzebnych już przedmiotów. Na tę materialną warstwę artysta nanosi pigmenty, barwniki, kleje, metale i plastik, żeby dać życie pracom wyróżniającym się – obok natychmiast rozpoznawalnego stylu – chwiejną równowagą, brzemiennym milczeniem i rozrzedzoną atmosferą.

Sama materia najdalsza jest w jego sztuce od ciężaru, staje się autentyczną, a jednocześnie zawsze niedosłowną sumą lekkości, przejrzystości i uniesienia.

Marco Angelini – daleki od krytyki i ideologizowania – mocno wierzy w to, że sztuka ma do odegrania ważną rolę społeczną: ma przywrócić widzialność rzeczom, zwracać uwagę i w ten sposób tworzyć nowe możliwości współdzielenia, porozumienia i zadawania pytań. Kolejne etapy poszukiwań artystycznych Angeliniego skupiały się na podwójności materii, zagadnieniu pamięci, relacji między materią a czynnikami, które ją zaburzają, a więc czasem, przestrzenią, miastem, Człowiekiem.

Przypomnijmy też, że od lat jego twórczość pozostaje pod wpływem nauki. Według Angeliniego artysta podejmuje te same aktywności co naukowiec: bada, eksploruje, ale też zostawia ślad na tym, co jest przedmiotem jego zainteresowań. Siła twórcza Człowieka jest pierwszą energią, jaką mamy do dyspozycji. Artysta, tak samo jak badacz, jest w stanie odpowiedzieć na potrzebę ewolucji i zmiany. Zawierzając swoją twórczość nauce i czerpiąc z nauki, przyczynia się do powstawania nowych paradygmatów.

Marco Angelini wychodzi z założenia, że dziś, w świecie, który pędzi i pochłania, nie nadążając trawić, nie pozostaje nam nic innego, jak skoncentrować się na tym, co zostało odrzucone. Podkreśla tym samym, żeby nie uznawać za bezużyteczne przedmiotów, które utraciły jedynie „maskę nowoczesności”. Jego intencją jest zatem wkomponowanie ich w strukturę dzieła, a jednocześnie skłonienie nas do wykonania podobnych „gestów”. Każdy nasz wybór jako konsumentów to zajmowanie określonego stanowiska. W ten oto sposób przedmioty odrzucone (choć wciąż niestrawione) przez społeczeństwo otrzymują nowe, trwalsze życie jako część dzieła sztuki, zachowując dzięki temu swoją estetyczną godność.

Sztuka Angeliniego cieszy się zainteresowaniem wielu kolekcjonerów, a jedno z jego dzieł należy do prestiżowej kolekcji prywatnej Fondazione Roma (Palazzo Sciarra). Od 2006 roku artysta zrealizował kilkanaście wystaw indywidualnych w wielu miastach Europy (w Rzymie, Mediolanie, Warszawie, Londynie i Bratysławie). Wziął udział w licznych wystawach zbiorowych zarówno w instytucjach publicznych, jak i w prywatnych galeriach, mi.in. w Nowym Jorku, Waszyngtonie, Tel Awiwie, Warszawie, Zamościu, Szczecinie, Monachium, Essen, Londynie, Brukseli i Rzymie.

Wśród najważniejszych wystaw Angeliniego na uwagę zasługuje udział w 54. Biennale w Wenecji w 2011 roku (Pawilon Italia nel mondo) dzięki wsparciu Włoskiego Instytutu Kultury w Warszawie, wystawa indywidualna w Museo Carlo Bilotti w Rzymie w roku 2015, udział w 11. Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Wizualnej inSPIRACJE / Oksydan w Szczecinie w 2016 roku, instalacja Solchi Urbani (Bruzdy Miejskie) w muzeum sztuki nowoczesnej i współczesnej Museion w Bolzano (Passage di Museion) w roku 2017 oraz wystawa indywidualna w Museo Laboratorio di Arte Contemporanea na rzymskim Uniwersytecie „La Sapienza” w marcu 2018 roku.


Wypowiedzi i recenzje

Tegoroczne Biennale w Wenecji wychodzi poza granice Włoch. Z okazji 150. rocznicy zjednoczenia Włoch możemy oglądać projekt „Biennale w Wenecji: włoski pawilon na świecie” (Padiglione Italia nel mondo, Biennale 2011). Do projektu Biennale włączona została sieć włoskich Instytutów Kultury (IIC). To szansa dla środowiska współczesnych włoskich artystów pracujących za granicą – możliwość zaprezentowania prac, pokazania wielości i różnorodności twórczych dróg i wyborów, próba uchwycenia dialogu kultur.
Prace wyróżnionych przez Sgarbiego artystów prezentowane są na wystawach w poszczególnych placówkach Instytutu Kultury, a także w ramach projekcji wideo we włoskim pawilonie na Biennale, oraz na stronie internetowej Biennale.
Marco Angelini prezentuje swoje prace na wystawie we Włoskim Instytucie Kultury w Warszawie. Artysta podkreśla związek z Polską, z jej kultura i sztuką, widoczny mimo uniwersalności jego dzieł.


Trawienie świata.

Sztuka i medycyna, sztuka i nauka - w swoim najnowszym cyklu prac Marco Angelini bada związki między tymi z pozoru dalekimi od siebie dziedzinami. Odnajduje inspiracje w badaniach naukowych, w eksperymentach fizycznych, w świecie medycyny. Dla artysty punktem wyjścia dla obrazu może być kwestia wyzwalania energii, przetwarzania jej na światło, czy zagadnienie nieskończoności. W swoich pracach jak choćby w „Centrum nuklearnym” (Centrale nucleare), w „Zagadnieniu nauki” (Quesito scientifico) porusza problemy współczesnego świata – pokazuje zagrożenia i nadzieje związane z rozwojem nowych technologii. Jego prace, czasami czysto abstrakcyjne, czasami balansujące na granicy abstrakcji i figuracji, są poetyckim zapisem osobistego przeżywania rzeczywistości. Jak pisał krytyk Alessio Consentino, Angelini „sztukę postrzega jako proces trawienia świata”. Artystę fascynują zmiany zachodzące w naturze. Stara się zgłębić te struktury chaosu. W pięknej, metaforycznej pracy „Terramotus”, uzmysławia nam jak trzęsienie ziemi zmienia zastane struktury – zachowuje stare, hibernując je pod powierzchnią nowo naniesionych warstw, nowych struktur.  Na jego obrazie, tak zasuszone rośliny przypominają tajemnicze, zahibernowane organizmy, oazy rozsypane pośród pisków pustyni. Co kryją? Tajemnice ewolucji, zagadki cywilizacji? Dopatruję się związków z nauką, z systemem komórek, zapisem genetycznym, który jest przecież tak malarski, i tak tajemniczy, nadal niezgłębiony. Przecież wciąż jeszcze nie rozumiemy 98 % zapisu genetycznego.
„Chcemy wierzyć, że istnieje jakiś uniwersalny klucz – pisał Jan Tarsin w 1983 r. – którym będziemy mogli otworzyć i wyjaśnić najtrudniejsze, najbardziej skomplikowane, dziś dla nas niedostępne tajemnice. Z drugiej strony wiemy, że natura organizując coraz to nowe wyższe związki i zjawiska czyni to niemal wyłącznie poprzez komplikowanie motywów działań, wzajemnych uwarunkowań i powiązań. Komplikacja jest więc ceną za coraz wyższy poziom organizacji natury. (…) Podobne procesy zachodzą w sztuce, choć ich efekty są o wiele bardziej wieloznaczne i problematyczne. (…) Natura komplikuje swoje twory, gdyż mają one spełniać coraz to nowsze, coraz bardziej złożone zadania i osiągnąć coraz różnorodniejsze, czasem niemal przeciwstawne sobie cele. W sztuce podobne procesy udają się tylko tym, którzy potrafią ominąć pułapki zastosowane przez eklektyczne formalno – stylowe mariaże. Którzy sprzeczności rodzącej się komplikacji potrafią stopić w monolityczną tendencję niezależną od jakichkolwiek formalnych uwarunkowań”. Nie wiem, czy Marco Angelini zna pisma profesora Tarsina, ale wiem, że ceni jego malarstwo, że świadomie odwołuje się do jego prac. Co do celu - tak, jak Tarsin stara się ogarniać na płótnie systemy chaosu. Dotykając zagadnień naukowych, sięgając do tematyki ze świata medycyny czy fizyki, Angelini prowadzi z widzem dialog. Jest artystą, więc obrazuje wybrane problemy w indywidualny, oryginalny, czasami zaskakujący sposób. O to chodzi, bo przecież jak głosił Platon w pewnym momencie umysł ludzki w swoich poszukiwaniach naukowych dochodzi do ściany i wtedy należy sięgnąć do poezji, sztuki, metafizyki. Nie oczekujmy, że nauka dostarczy nam dowodów na istnienie absolutu, bo nauka nie jest jedynym sposobem poznawania świata.
Do tego najnowszego, „naukowo – medycznego” cyklu prac Angelini dołącza dwa płótna: „Italia” i „Polonia”. Jakby obok, jakby trochę nie w temacie, są jednak dobrym dopełnieniem jego artystycznych i kulturowych poszukiwań. W obrazie „Polonia” łączy wpływy sztuki włoskiej i polskiej. Nawiązuje do malarstwa Luigi Fontana, do naszej martyrologii, i do polskiego artysty Jerzego Ryszarda Zielińskiego cytując jego słowa: „Chcę poprzez obrazy dogadać się z ludźmi”.
Warto tu przywołać inną wypowiedź Zielińskiego, wydaje się, bardzo bliską Angeliniemu:
 „Chcę mówić, co o tym świecie myślę. Bo przecież żyję, więc muszę to robić”.

Małgorzata Czyńska

Historia wystaw

2019 - galeria Apteka Sztuki-Warszawa

2019 – galeria T24 Spazio Arte - Rzym

2019- galeria Borghini arte contemporanea – Rzym

2018 - galeria  FACTO – Montelupo Fiorentino (Florencja)

2018 - Muzeum Laboratorium Sztuki Współczesnej – Uniwersytet Sapienza-Rzym
2017 - Muzeum Sztuki Współczesnej- Bolzano
2017 - galeria Andre’ – Rzym
2017 - galeria Włoski Instytut Kultury– Kraków
2017 - galeria MAEC – Mediolan
2017 - galeria Novus Art Gallery – Abu Dhabi
2017 - Relais Rione Ponte – galeria Emmeotto – Rzym
2017 - galeria Bank Fideuram – Rzym
2016 - galeria Transformer– Waszyngton
2016 - galeria 13 Muz- Szczecin
2016 - galeria Nowe Miejsce – Warszawa
2015 - Muzeum Carlo Bilotti – Rzym
2015 - Dom Artysty Plastyka – Warszawa
2015 - Clio Art Fair – Nowy Jork
2015 - con TEN porary words of art – Rzym
2014 - Affordable Art Fair NY –galeria Onishi  – Nowy York
2014 - galeria Fz kunst – Essen
2014 - galeria André -Rzym
2013 - Galleria André, Rzym;
2013 - Onishi Gallery,Nowy Jork;
2012 - Namal Yafo Hangar 1,Tel Aviv;
2012 - halle 50 Domagkateliers, Monachium;
2012 - Croissant Gallery, Bruksela;
2011 - Pawilon „Włochy na Świecie”, 54° Biennale w Wenecji;
2011 - Parallax AF - Royal Opera Arcade, Londyn;
2011 - b>gallery, Rzym
2010 - Pałac Prymasowski, Bratysława;
2010 - Galeria Art New Media, Warszawa;
2010 - galeria Andre, Rzym;
2009 - FabbricArt, Rzym;
2009 - Galeria, Warszawa;
2009 - The Brick Lane Gallery, Londyn;
2008 - White Cube 3, Rzym;
2008 - Galeria Zamojska, Zamość;
2008 - Pracownia Galeria, Warszawa;
2007 - Fabs Gallery, Warszawa;
2007 - Onishi Gallery, Chelsea, Nowy Jork;
2007 - 13 Gallery, Warszawa;
2007 - Galeria Crispi, Rzym;
2006 - Palazzo della Ragione, Mantovie;
2006 - Galeria Gard, Rzym;
2005 - Galleria Art-in, Rzym;
2004 - Biennale delle Arti dell’Unità d’Italia, Reggia di Caserta

Zgłoszenie chęci kupna obiektu
Zgłoszenia chęci kupna przyjmowane są od osób zalogowanych w Artinfo.pl
W przypadku braku konta prosimy o rejestrację.
Uwaga - osoby nie pamiętające nazwy użytkownika i hasla mogą otrzymać przypomnienie na adres mailowy, użyty przy pierwszej rejestracji konta.
Prosimy wybrać poniższy link „przypomnij hasło” i wypełnić tylko pole adres e-mail.
W przypadku pytań, prosimy o kontakt z naszym biurem:
22 818 94 68 (poniedziałek - piątek: 10:00 - 17:00)
email: aukcje@artinfo.pl