Władysław Frycz najbardziej znany jest warszawiakom dzięki metalowej "Żyrafie" stojącej w Parku Praskim, ale rzeźbiarzem został już w dzieciństwie, przy zabawach z plasteliną. W okresie okupacji, od 1942 roku był członkiem Szarych Szeregów, w ramach działalności kulturalnej - twórcą kukiełek dla działającego w Otwocku teatrzyku. Studia rozpoczął jeszcze przed zakończeniem wojny w Wolnej Szkole Sztuk Plastycznych w Lublinie. W 1947 roku po uzyskaniu małej matury próbował dostać się na Akademię, ale zgubiła go młodość - artysta na egzaminie pojawił się w krótkich spodenkach. Ale rok później dostał się na Wydział Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych i Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej. Na ASP studiował pod kierunkiem Bohdana Pniewskiego, w jego pracowni tworzył rzeźby do projektowanych przez niego budynków, m.in. Sejmu. Następnie jego profesorami byli Marian Wnuk i Franciszek Strynkiewicz. W 1964 roku został mianowany sekretarzem Sekcji Rzeźby Zarządu Głównego ZPAP, którego następnie był Prezydentem. Stąd silne zaangażowanie artysty w sympozja, plenery, wystawy i różne akcje - od 1965 roku organizował między innymi plenery w Orońsku. W 1968 roku natomiast Biennale Rzeźby w Metalu na Woli, z którego rzeźby możemy do dziś podziwiać wzdłuż ulicy Kasprzaka. Za swą działalność na polu kulturalnym i społecznym został odznaczony między innymi: odznakami "Syn Pułku"; "Za Zasługi dla Warszawy"; "Zasłużony Działacz Kultury" oraz Brązowym Medalem za Pracę Społeczną przy Organizacji "Biennale Rzeźby w Metalu"; Brązowym Medalem za "Zasługi dla Obronności Kraju"; Złotym Medalem "Za Zasługi dla Rozwoju Kultury w Wojsku"; Srebrnym Krzyżem "Za Zasługi dla Związku Harcerstwa Polskiego"; Złotym Krzyżem Zasługi; Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2015 roku w Muzeum Narodowym w Warszawie miała miejsce wystawa "Trasa M-Z. Estrada sztuki nowoczesnej" przypominająca wydarzenia z 1971 roku - pokaz projektów aranżacji plastycznej trasy, prowadzącej spod siedziby głównej MNW nad Zalew Zegrzyński. Jednym z czołowych projektantów tego oryginalnego i utopijnego projektu był Władysław Frycz.

"Moje rzeźby w poszukiwaniu formy z przestrzenią, relacja z ruchem, muzyką, najchętniej wyrażam w metalu jako tworzywie w swej istocie ostatecznym. Można by powiedzieć, że jednocześnie materiał ten wymaga decyzji, którą trudno zmienić, jak to czynić można bez końca z plasteliną i gliną. (...) najczęściej kompozycja i konstrukcja to jedność, pomimo że nie nazywam tego konstruktywizmem. Tak więc moje rzeźby są realizacją wyobraźni". WŁADYSŁAW FRYCZ