Polski malarz pejzażysta, autor licznych nastrojowych przedstawień krajobrazów Mazowsza. Po ukończeniu gimnazjum w Kijowie Korecki studiował w tamtejszej Szkole Rysunkowej Nikołaja Muraszki. Od 1921 roku artysta mieszkał i pracował w Warszawie, gdzie brał udział w wystawach Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. Otworzył tam własną pracownię, która spłonęła podczas powstania warszawskiego w 1944 roku wraz z wieloma jego pracami.
Po powstaniu trafił do obozu pracy w Lipsku, skąd uciekł, a następnie przez dwa lata przebywał na Morawach. Po zakończeniu wojny osiadł w Komorowie, a później przeniósł się do Milanówka, gdzie mieszkał aż do końca życia.
Korecki malował techniką olejną, uzyskując w swoich pracach głębię oraz zróżnicowane faktury. Pozwalały mu one wiernie oddawać krajobrazy Mazowsza, których nastrojowe przedstawienia stanowią główny dorobek artystyczny malarza. Artysta wielokrotnie powracał do tych samych motywów – strumienia płynącego wśród śniegu czy dziewczyny w polu – dążąc do uchwycenia ich z najwyższą precyzją.
Twórczość Koreckiego koncentruje się na naturze i wydobywaniu jej piękna, a jednym z największych atutów jego malarstwa jest umiejętne oddawanie klimatu poszczególnych pór roku.
Na jego twórczość silny wpływ wywarły pejzaże Józefa Chełmońskiego oraz Józefa Rapackiego. Obrazy Koreckiego znajdują się w kolekcjach polskich, ukraińskich, rosyjskich, amerykańskich, a także meksykańskich.