Polski rzeźbiarz urodzony w 1943 w Lublinie, którego krytycy określili mianem kronikarza XX wieku. 

Studiował malarstwo i architekturę wnętrz na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie uzyskał dyplom w 1968 roku. W latach 1968-70 był związany z uczelnią jako asystent w pracowni ceramiki na Wydziale Malarstwa. 

W 1970 roku wyjechał do Paryża, gdzie kontynuował edukację w Ecole des Beaux-Arts. Główną inspiracją dla jego twórczości są lata 60. XX wieku obfitujące w liczne przemiany na polu społeczno-artystycznym związane z przełomami politycznymi – Żelazną Kurtyną i Murem Berlińskim w Europie oraz kryzysem kubańskim w USA i wojną w Wietnamie. 

Tomasz Kawiak jest twórcą pierwszego w Polsce happeningu ekologicznego „Ból Tomka Kawiaka” (1970), podczas którego zabandażował okaleczone przez służby miejskie drzewa przy jednej z ulic w Lublinie. Od wtedy też prowadzi światową akcje tzw. „cegłowania” (briquetage), która polega na tym, że artysta podczas podróży zostawia w odwiedzonych przez siebie miejscach Cegłę Tomka Kawiaka (cegła wypalona w czerwonej glinie o wymiarach 20 x 10 x 3 cm opatrzona pieczęcią). 

Oprócz działalności happeningowej, Kawiak realizuje też monumentalne rzeźby na temat dżinsów i kieszeni, które stanowią ważny motyw ikonograficzny jego sztuki już od lat 70. XX wieku. Realizacje to wykonane z brązu i ceramiki odlewy fragmentów ciał w dżinsowych ubraniach, poprzez które artysta chce zwrócić uwagę na zjawisko unifikacji społeczeństwa dokonującej się za sprawą globalnych trendów. 

Nieśmiertelny dżins pojawia się także w malarstwie Kawiaka, w którym dodatkowo widoczne są również inspiracje sztuką afrykańską oraz abstrakcyjną.