Sue Fuller, amerykańska rzeźbiarka oraz graficzka, zasłynęła swoimi trójwymiarowymi realizacjami, wykonywanymi włóczką lub nitką, zaliczanymi do nurtu konstruktywizmu oraz op-artu. Decyzja o eksplorowaniu tej techniki miała związek z dzieciństwem autorki i wiedzą przekazaną jej przez rodziców. Jej ojciec był inżynierem projektującym mosty, matka zaś pracowała w domu, a hobbystycznie oddawała się pracom ręcznym na drutach i szydełku. Artystka studiowała u Josefa Albersa, u którego poznawała techniki graficzne, kolaż w druku i eksperymentalne tkactwo, co znalazło odbicie w jej późniejszych realizacjach. Artystka, namiętna wielbicielka sztuki współczesnej, rozpoczęła karierę od grafiki, a następnie wykorzystała niektóre rozwiązania tego medium, by rozwinąć oryginalną formę rzeźby. Prezentowana praca przypomina efekt dziecięcej zabawy zwanej kocią kołyską, polegającej na przeplataniu sznurka między palcami dłoni dwóch osób w ściśle określony sposób. Sama artystka odwoływała się do wizualnej poetyki nieskończoności wszechświata, trajektorii Księżyca oraz orbit planetarnych, które również zasadzają się na elipsie cechującej się, podobnie jak prace autorki, geometryczną precyzją. Na początku lat 50. artystka zdecydowała się na porzucenie naturalnych włókien i zwrot ku materiałom syntetycznym, cechującym się większą odpornością i żywszą paletą barwną: kolory mieszają się już na siatkówce oka odbiorcy. Trójwymiarowe nitkowe konstrukcje, tytułowane liczbami, były od lat 60. zatapiane w plastiku.