Stanisław Wysocki (ur. 1949, Ełk) – polski rzeźbiarz współczesny, specjalista od rzeźby kameralnej i figuralnej, zwłaszcza od uproszczonej, geometryzowanej postaci kobiecej w brązie i marmurze. Mieszka i tworzy we Wrocławiu. Jego prace są cenione w środowisku sztuki za elegancję formy, harmoniczną dyscyplinę bryły i wysublimowaną materię rzeźby.

W latach 1978–1980 studiował w PWSSP w Poznaniu.  W latach 1981–1986 kontynuował naukę w Hochschule der Künste w Berlinie, w pracowni prof. J. H. Lonasa.  

W trakcie berlińskich studiów odbył praktykę w odlewni Hermann Noack Bildgießerei, jednego z najbardziej renomowanych zakładów odlewniczych w Niemczech, gdzie doskonalił techniki odlewów, w tym odlew na wosk tracony.

W 1986 roku uzyskał dyplom w dziedzinie rzeźby. Po studiach kontynuował pracę artystyczną i rozwój twórczy.  

Wysocki wypracował autonomiczną formułę artystyczną skoncentrowaną na figurze kobiecej – najczęściej stojącej, czasem lekko pochylonej, klęczącej lub leżącej. Jego kobiece sylwetki są przetworzone formalnie: geometryzowane, uproszczone, a jednocześnie zachowują wrażenie lekkości i ruchu.  

Materiały, których używa, to przede wszystkim brąz – często patynowany – oraz marmur. Rzeźby cechuje zróżnicowanie faktur – części gładkie, wypolerowane kontrastują z partiami bardziej szorstkimi, cięciami czy fakturą chropowatości. Kolorystycznie Wysocki operuje także złotymi powierzchniami oraz spokojnymi patynami zieleni. 

Typowa kompozycja rzeźb Wysockiego: mocny punkt ciężkości u dołu, stopniowe „unoszenie” bryły ku górze, lekkość i dynamika formy, często sugerowane asymetrią lub delikatnym przechyleniem ciała.  

Artysta ma na swoim koncie około 30 wystaw indywidualnych oraz kilkadziesiąt wystaw zbiorowych. Jego prace były pokazywane w wielu krajach, m.in. w Niemczech, Włoszech, Danii, Szwecji, Anglii i Turcji, a także regularnie w galeriach w Polsce. 

Prace Wysockiego były prezentowane na licznych wystawach w przestrzeni publicznej i galeriach prywatnych. Jako przykłady można wymienić rzeźby takie jak „Akt, 2001”, „Figura, 2003”, „Tancerka, 2004” czy „Uskrzydlona, 2006”.  

W 2011 roku Stanisław Wysocki otrzymał Nagrodę Kulturalną Śląska.  

Wysocki jest uważany za jednego z najbardziej wyrazistych polskich rzeźbiarzy współczesnych w nurcie figuralnym i kameralnym, zwłaszcza dzięki temu, że kobieta w jego pracach staje się formą idealną – nośnikiem piękna, harmonii i apoteozą życia. Jego rzeźby nie pouczają, nie moralizują; stanowią przeciwstawienie codziennej rzeczywistości pełnej trudów i smutku.  

Jego twórczość wyróżnia się zdolnością łączenia tradycji z nowoczesnością: klasyczna figura, anatomia, materia (brąz, marmur) oraz nowoczesne uproszczenie, geometryzacja, element ruchu i lekkości. W ten sposób Wysocki wpisuje się w ciąg artystów, którzy rozwijali rzeźbę współczesną w Polsce i wskazywali nowe kierunki formy artystycznej.

Stanisław Wysocki to artysta, który swoją rzeźbą współczesną wnosi do polskiej sceny artystycznej ducha piękna, harmonii i subtelnej idealizacji formy kobiecej. Jego drobiazgowy warsztat, dbałość o materiał (brąz, marmur), geometryzacja formy oraz lekkość dynamiki sprawiają, że prace Wysockiego są rozpoznawalne, pożądane przez kolekcjonerów, a szanowane przez krytyków.