Otto Eduard Pippel (1878–1960) był niemieckim malarzem urodzonym i wychowanym w Łodzi, zaliczanym do najważniejszych przedstawicieli późnego impresjonizmu w południowych Niemczech. Zasłynął przede wszystkim jako pejzażysta, choć w jego bogatym dorobku znajdują się również sceny rodzajowe, widoki miejskie, wnętrza, martwe natury i portrety.

Edukację artystyczną rozpoczął w 1896 roku w Szkole Rzemiosł Artystycznych w Strasburgu, gdzie kształcił się początkowo w zakresie malarstwa dekoracyjnego. Po kilkuletniej przerwie związanej ze służbą w armii rosyjskiej kontynuował studia w Akademii Sztuk Pięknych w Karlsruhe pod kierunkiem Friedricha Fehra i Juliusa Bergmanna, a następnie w Akademii w Dreźnie, gdzie jego nauczycielem był Gotthardt Kuehl. Ważnym momentem w rozwoju artystycznym Pippela okazał się pobyt w Paryżu i bezpośrednie zetknięcie z malarstwem francuskich impresjonistów, które wywarło trwały wpływ na jego późniejszą twórczość. 

Po zakończeniu studiów osiadł w Planegg pod Monachium, gdzie mieszkał i tworzył do końca życia. Szybko włączył się w życie artystyczne Monachium, należał do Luitpoldgruppe oraz Münchner Künstlergenossenschaft, a jego prace regularnie prezentowano na wystawach w tamtejszym Glaspalast. Podróżował po Francji, Włoszech i Rosji, czerpiąc z odwiedzanych miejsc liczne motywy malarskie. 

Twórczość Ottona Pippela pozostawała pod silnym wpływem impresjonizmu. Artysta posługiwał się swobodnym, często impastowym sposobem nakładania farby, za pomocą którego oddawał zmienność światła i atmosferę przedstawianej chwili. Szczególne uznanie przyniosły mu pejzaże, widoki Monachium i Bawarii, sceny z ogrodów i kawiarni, a także przedstawienia Paryża, Wenecji i alpejskich krajobrazów. Jego obrazy wyróżniają się nasyconą kolorystyką, migotliwą powierzchnią i umiejętnością uchwycenia efektów świetlnych.