Nicolas de Largillière (1656–1746) był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli francuskiego malarstwa barokowego oraz czołowych portrecistów Europy przełomu XVII i XVIII wieku. Ten wybitny francuski malarzzasłynął przede wszystkim jako autor reprezentacyjnych portretów arystokracji, zamożnego mieszczaństwa, uczonych i artystów. Jego twórczość, łącząca wpływy szkoły flamandzkiej z elegancją malarstwa francuskiego, należy do najważniejszych osiągnięć portretu epoki Ludwika XIV i Regencji.

Urodził się w Paryżu, jednak już jako dziecko wraz z rodziną przeniósł się do Antwerpii, gdzie zdobył wykształcenie artystyczne w pracowni flamandzkiego malarza Antona Goubau. Wczesny kontakt z twórczością Petera Paula Rubensa i Anthony'ego van Dycka ukształtował jego zamiłowanie do bogatej kolorystyki, efektownego światłocienia oraz mistrzowskiego oddawania faktury tkanin – cech, które stały się znakiem rozpoznawczym malarstwa Nicolasa de Largillière'a.

W połowie lat 70. XVII wieku wyjechał do Anglii, gdzie przez około cztery lata pracował w pracowni Sir Petera Lely'ego, nadwornego portrecisty króla Karola II. W Windsorze wykonywał partie draperii i martwych natur oraz współpracował z włoskim malarzem Antonio Verriem. Po nasileniu się nastrojów antykatolickich opuścił Anglię i powrócił do Francji. Wkrótce zyskał uznanie Charlesa Le Bruna, pierwszego malarza Ludwika XIV, co otworzyło mu drogę do kariery na paryskim dworze i w środowisku artystycznym.

W 1686 roku Nicolas de Largillière został przyjęty do Académie royale de peinture et de sculpture dzięki znakomitemu portretowi Charlesa Le Bruna. W kolejnych latach pełnił najważniejsze funkcje w Akademii – został profesorem, rektorem, dyrektorem, a następnie kanclerzem. Świadczy to o jego wyjątkowej pozycji wśród artystów francuskich XVIII wieku.

Obok Hyacinthe'a Rigauda Nicolas de Largillière uchodzi za najwybitniejszego francuskiego portrecistę swojej epoki. Podczas gdy Rigaud pozostawał przede wszystkim malarzem dworu królewskiego, Largillière zdobył renomę jako autor portretów paryskiej arystokracji, bogatego mieszczaństwa oraz intelektualnych elit Francji. W swoim dorobku pozostawił około 1200–1500 obrazów, z których zdecydowaną większość stanowią portrety.

Twórczość Nicolasa de Largillière'a wyróżnia się doskonałym warsztatem malarskim, wyrafinowaną kolorystyką oraz umiejętnością oddania psychologii modela. Artysta z niezwykłą precyzją przedstawiał jedwabie, aksamity, koronki, biżuterię i inne luksusowe materiały, dzięki czemu jego portrety należą do najwybitniejszych przykładów francuskiego malarstwa barokowego. Reprezentacyjny charakter kompozycji łączył z indywidualnym ujęciem portretowanych osób, nadając im elegancję i naturalność.

Do najbardziej znanych dzieł Nicolasa de Largillière'a należą La Belle Strasbourgeoise (1703), liczne autoportrety oraz portrety Woltera, Augusta III Sasa i przedstawicieli francuskiej arystokracji. Obrazy artysty znajdują się dziś w zbiorach najważniejszych muzeów świata, m.in. Luwru, National Gallery w Londynie, Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku oraz Rijksmuseum w Amsterdamie.

Nicolas de Largillière zmarł w Paryżu w 1746 roku. Jego twórczość odegrała kluczową rolę w rozwoju francuskiego portretu XVII i XVIII wieku, a jego obrazy pozostają jednymi z najbardziej cenionych przykładów europejskiego malarstwa barokowego i są regularnie prezentowane na wystawach muzealnych oraz rynku sztuki.