Marta Podoska-Koch (1905–2003) była polską malarką, rzeźbiarką i ceramiczką, której twórczość obejmowała malarstwo sztalugowe i malarstwo na szkle, rysunek, mozaikę, grafikę użytkową oraz ceramikę artystyczną. Urodziła się w Kijowie, a edukację artystyczną zdobyła w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Kształciła się w pracowni Tadeusza Pruszkowskiego, jednego z najważniejszych pedagogów polskiego malarstwa międzywojennego, a dyplom uzyskała w 1939 roku.

Należała do Grupy Czwartej, utworzonej w 1936 roku przez uczniów Pruszkowskiego. Uczestniczyła w wystawach ugrupowania od początku jego działalności. Jeszcze przed II wojną światową aktywnie prezentowała swoje prace: w 1937 roku brała udział w wystawach międzynarodowych w Sztokholmie i Paryżu, w tym w paryskiej wystawie Les femmes artistes d’Europe, a rok później miała wystawę indywidualną w warszawskim Salonie Koterby. 

Po wojnie ważne miejsce w twórczości Marty Podoskiej-Koch zajęła ceramika artystyczna. W latach pięćdziesiątych należała do artystów współpracujących z zakładami fajansu we Włocławku, gdzie twórcy spoza fabryki realizowali własne projekty i eksperymentowali z nowoczesną dekoracją naczyń. Podoska-Koch znalazła się w gronie artystów, którzy jeszcze przed upowszechnieniem słynnych „picassowskich” dekoracji włocławskiego fajansu poszukiwali nowego, swobodniejszego języka formy i ornamentu. 

Artystka była związana z Grupą Pięciu Ceramików, a następnie należała do współtwórców warszawskiego stowarzyszenia Keramos, które odegrało ważną rolę w rozwoju i popularyzacji polskiej ceramiki artystycznej. Uczestniczyła w licznych krajowych i międzynarodowych wystawach ceramiki, nie rezygnując przy tym z innych dziedzin twórczości. Zajmowała się również malarstwem na szkle i malarstwem ściennym, tworzyła mozaiki oraz grafikę użytkową. 

Twórczość Marty Podoskiej-Koch wyróżnia dekoracyjność, uproszczony rysunek i wyraziste operowanie kolorem. Niezależnie od techniki – malarstwa, szkła czy ceramiki – artystkę interesowało przede wszystkim współdziałanie formy, barwy i ornamentu. Jej dorobek stanowi interesujący przykład drogi twórczej prowadzącej od przedwojennego środowiska uczniów Tadeusza Pruszkowskiego ku nowoczesnej polskiej ceramice i sztuce dekoracyjnej drugiej połowy XX wieku.