Reżyser teatralny, autor adaptacji, na podstawie których tworzy tzw. teatralne instalacje łączące performance, sztuki wizualne oraz muzykę. Charakterystyczna dla niego kolażowa/synkretyczna stylistyka, stosowanie projekcji wideo i bezpośrednich transmisji odnosi się do naszej współczesnej cyberwrażliwości. Garbaczewski w swych spektaklach mówi o najważniejszych sprawach egzystencjalnych i szuka doświadczeń granicznych. Praktykuje nieoczywiste zestawienia, np. romantycznych bohaterów Balladyny umieszcza w laboratorium genetycznym. Podejmuje kwestię współczesnej polskiej tożsamości.

Ukończył Wydział Reżyserii i Dramatu w krakowskiej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego. Laureat wielu nagród m.in. Paszportu Polityki (2012). Asystował przy spektaklu Factory 2 Krystiana Lupy w Narodowym Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie (2008). Zadebiutował Chórem sportowym Elfriede Jelinek w Opolu (2008). Adaptował m.in. Tybetańską Księgę umarłych (Teatr Polski we Wrocławiu, 2009) i Kronosa Witolda Gombrowicza (Teatr Polski we Wrocławiu, 2013). Spektakle Odyseja (Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu, 2009), Życie seksualne dzikich (Teatr Nowy w Warszawie, 2011), Gwiazda Śmierci (Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2010), Balladyna (Teatr Polski w Poznaniu, 2013) oraz Kamienne niebo zamiast gwiazd (Teatr Nowy w Warszawie, 2013). Do współpracy scenograficznej często zaprasza Aleksandrę Wasilkowską. Duet Garbaczewski/Cecko zrealizował również Zwycięstwo nad słońcem (Teatr Wielki – Opera Narodowa, 2014), Burzę (Teatr Polski we Wrocławiu, 2015), Hamleta (Narodowy Teatr Stary im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie, 2015). Robert Robur powstał na podstawie niedokończonej powieści Mirosława Nahacza. W tym roku Garbaczewski zrealizował Ucztę (Teatr Nowy w Warszawie).

Wraz z założonym przez siebie kolektywem Dream Adoption Society na zaproszenie Instytutu Adama Mickiewicza jesienią 2018 w Nowym Jorku przygotował spektakl i wystawę dotyczącą związków poety Allena Ginsberga z polską sceną artystyczną w latach 60. i 70. Aktualnie DAS na zaproszenie Teatru Powszechnego w Warszawie prowadzi przestrzeń klubowo-performatywną.