Kazimierz Sichulski (1879–1942) był polskim malarzem, rysownikiem, grafikiem i pedagogiem, jednym z wybitniejszych przedstawicieli sztuki okresu Młodej Polski. Urodził się we Lwowie w rodzinie inżyniera kolejowego. Początkowo, zgodnie z wolą rodziny, rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim, jednak szybko zrezygnował z tej drogi, poświęcając się całkowicie sztuce. Po odbyciu obowiązkowej służby wojskowej rozpoczął naukę w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w latach 1900–1908 kształcił się pod kierunkiem Leona Wyczółkowskiego, Józefa Mehoffera i Stanisława Wyspiańskiego. Edukację uzupełniał dzięki stypendium podczas podróży artystycznych do Rzymu, Monachium i Paryża, studiując również w Académie Colarossi.

Debiutował w 1903 roku na wystawie Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. W pierwszych latach działalności współpracował jako rysownik z satyrycznym czasopismem „Liberum Veto”, a w 1905 roku należał do grona współtwórców legendarnego kabaretu Zielony Balonik. W tym samym czasie został członkiem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, skupiającego najwybitniejszych twórców epoki, a także wiedeńskiego stowarzyszenia Hagenbund, do którego należał przez kilkanaście lat. 

Przełomowym wydarzeniem w jego życiu artystycznym była pierwsza podróż na Huculszczyznę w 1905 roku. Fascynacja kulturą, strojem i obyczajami Hucułów pozostała z nim do końca życia i stała się jednym z najważniejszych źródeł inspiracji jego twórczości. Motywy huculskie przyniosły mu międzynarodowe uznanie i należą dziś do najbardziej rozpoznawalnych realizacji artysty. 

Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich, dowodząc plutonem artylerii. Współpracował również z Naczelnym Komitetem Narodowym jako artysta i dokumentalista, a następnie pełnił służbę w armii austro-węgierskiej. Doświadczenia wojenne nie przerwały jego działalności artystycznej, choć znacząco wpłynęły na dalsze losy zawodowe. 

Po zakończeniu wojny związał się z działalnością pedagogiczną. W latach 1920–1930 wykładał w Państwowej Szkole Przemysłowej we Lwowie, a następnie został profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie od 1930 roku prowadził pracownię malarstwa. W 1937 roku otrzymał tytuł profesora. Za wybitne zasługi dla kultury polskiej został w 1938 roku odznaczony Złotym Wawrzynem Polskiej Akademii Literatury. 

Po wybuchu II wojny światowej utracił stanowisko akademickie i pozostał we Lwowie. Pogarszający się stan zdrowia oraz trudne warunki okupacji ograniczyły jego działalność artystyczną. Zmarł 6 listopada 1942 roku we Lwowie.