Juliusz Słabiak (1917–1973) był polskim malarzem związanym z krakowskim środowiskiem artystycznym. Urodził się w Sosnowcu, jednak niemal całe życie twórcze związał z Krakowem, gdzie mieszkał i pracował aż do śmierci. Wykształcenie artystyczne zdobywał pod kierunkiem Wojciecha Kossaka, początkowo jako jego uczeń, a następnie współpracownik w pracowni mistrza. Po śmierci Wojciecha Kossaka kontynuował współpracę z Jerzym Kossakiem, uczestnicząc w pracach prowadzonych w słynnej Kossakówce. Do jego obowiązków należało wykonywanie partii tła oraz postaci drugoplanowych, co pozwoliło mu doskonale poznać warsztat jednej z najważniejszych polskich rodzin malarskich.

Był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków i aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym Krakowa. Choć pozostawał pod silnym wpływem szkoły Kossaków, z czasem wypracował własny repertuar tematów i charakterystyczny sposób malowania. Tworzył przede wszystkim obrazy olejne, rzadziej akwarele, koncentrując się na pejzażach, scenach rodzajowych oraz motywach związanych z Krakowem i jego okolicami. Chętnie podejmował również tematykę jeździecką, myśliwską i zaprzęgów konnych, nawiązując do tradycji polskiego malarstwa batalistycznego i rodzajowego. 

Twórczość Juliusza Słabiaka wyrasta z tradycji malarskiej Kossakówki, czego wyrazem jest swobodne operowanie światłem, żywa narracja oraz umiejętność przedstawiania ruchu ludzi i zwierząt. Równolegle powstawały liczne pejzaże i widoki Krakowa, w których artysta z powodzeniem łączył realistyczną obserwację z dekoracyjnym ujęciem koloru. Jego obrazy cieszyły się popularnością wśród prywatnych kolekcjonerów i do dziś regularnie pojawiają się na polskim rynku aukcyjnym.