Joaquim Claret i Vallès był katalońskim rzeźbiarzem aktywnym w I połowie XX wieku. Należał do katalońskiego ruchu kulturowego Novecentisme, charakteryzującego się rygorem intelektualnym, powrotem do ideałów klasycznych oraz umiłowaniem harmonii formy. Zasłynął z klasycyzujących rzeźb niewielkiego formatu przedstawiających postaci kobiece, które potrafił umiejętnie wpisać w zmiany formalne zachodzące na przełomie XIX i XX wieku. Nauki z zakresu sztuki zaczął pobierać w wieku czternastu lat w katalońskiej szkole rysunku, a następnie przeniósł się do Barcelony, gdzie doszkalał warsztat w wielu pracowniach rzeźbiarskich. W dziesięć lat później, w wieku dwudziestu siedmiu lat przeprowadził się do ówczesnej stolicy sztuki - Paryża. Zadebiutował w prestiżowej paryskiej galerii Bernheim-Jeune w 1921 roku, który to debiut wiązał się z entuzjastyczną odpowiedzią ówczesnego grona artystycznego i krytyków sztuki. W Paryżu kontynuował studia artystyczne, kształcąc się w pracowni cenionego rzeźbiarza i malarza Aristide’a Maillola, który umiejętnie łączył ducha secesji ze stylem klasycznym.