Jerzy Adam Brandhuber (1897–1981) był polskim malarzem, rysownikiem, pedagogiem i muzealnikiem, którego życie i twórczość zostały głęboko naznaczone doświadczeniem II wojny światowej i pobytem w niemieckich obozach koncentracyjnych. Jego dorobek obejmuje zarówno pejzaże, portrety, akty i martwe natury, jak i wyjątkowe cykle rysunków poświęcone pamięci o Auschwitz.

Urodził się w Krakowie. Początkowo studiował geologię i matematykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Mehoffera, Jacka Malczewskiego i Stanisława Dębickiego. Po ukończeniu studiów osiadł w Jaśle, gdzie w latach 1925–1939 pracował jako nauczyciel rysunku i geometrii wykreślnej. Był aktywnym animatorem miejscowego życia kulturalnego, a w spotkaniach organizowanych w jego domu uczestniczyli m.in. Stanisław Ignacy Witkiewicz i Leon Chwistek. W tym okresie intensywnie malował i rysował, wystawiając swoje prace m.in. w Krakowie i Lwowie. 

Podczas okupacji niemieckiej Brandhuber działał w Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej oraz pomagał Żydom. Aresztowany, w styczniu 1943 roku został osadzony w KL Auschwitz, gdzie otrzymał numer 87112. W październiku 1944 roku przewieziono go do KL Sachsenhausen; wyzwolenia doczekał w maju 1945 roku. 

Po powrocie do Polski stworzył cykl „Zapomniana ziemia”, a następnie serie rysunków i grafik „Oświęcim”, „Rampa”i „Kwarantanna”, należące do najważniejszych artystycznych świadectw doświadczenia obozowego w jego dorobku. Od 1947 roku był jednym z pierwszych pracowników Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau, gdzie pełnił funkcję kustosza, kierował działami badawczymi i zajmował się dokumentowaniem historii obozu. 

Twórczość Jerzego Adama Brandhubera nie ograniczała się jednak do tematyki obozowej. Artysta przez całe życie malował pejzaże, portrety, martwe natury i kwiaty, a w późniejszym okresie także akty. Jego sztuka łączyła solidne akademickie wykształcenie z dużą wrażliwością na kolor i bezpośrednią obserwacją rzeczywistości. Zmarł w 1981 roku w Oświęcimiu, pozostawiając dorobek szczególny zarówno pod względem artystycznym, jak i historycznym.