Polski grafik, profesor sztuk plastycznych, w latach 2002–2008 rektor Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, członek grupy krakowskiej.
W latach 1961–1968 studiował malarstwo pod kierunkiem Hanny Rudzkiej-Cybisowej oraz grafikę – litografię w pracowni Konrada Srzednickiego i wklęsłodruk u Mieczysława Wejmana na krakowskiej ASP. Od 1967 kształcił się w Paryżu w École nationale supérieure des beaux-arts, a także uczestniczył w zajęciach w Central School of Art and Design w Londynie. W 1968 roku powrócił do Polski i obronił dyplom w pracowni Hanny Rudzkiej-Cybisowej. W 1992 roku uzyskał tytuł profesora sztuk plastycznych.
Zawodowo był związany z macierzystą uczelnią, osiągając w 1996 stanowisko profesora zwyczajnego w Katedrze Sztuk Wizualnych. W latach dziewięćdziesiątych pracował także w New York Institute of Technology jako stypendysta Programu Fulbrighta oraz wykładał na Politechnice Częstochowskiej. Od 1996 do 2002 pełnił funkcję prorektora ASP w Krakowie, a w latach 2002–2008 przez dwie kadencje był rektorem tej uczelni. Był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków, wielokrotnym kuratorem wystaw artystycznych oraz od 2018 roku członkiem czynnym Polskiej Akademii Umiejętności.
Początkowo Pamuła tworzył symboliczne, figuratywne obrazy. Dopiero w latach siedemdziesiątych zainteresował się abstrakcją geometryczną oraz formami trójwymiarowymi. W tym czasie powstał cykl Obiekty geometryczne (do 1981 roku), oparty na wcześniejszych rysunkach artysty, składający się z kompozycji płaskich i przestrzennych opartych na kształcie łuku. Do tego cyklu powrócił w 2001 roku. W latach osiemdziesiątych malarstwo sztalugowe odeszło na dalszy plan – artysta zwrócił się ku nowoczesnym narzędziom, czego efektem była m.in. Seria komputerowa, polegająca na komputerowej obróbce wzorców później przenoszonych na płótno. Prace te charakteryzowały się harmonią symbolizującą kosmiczny porządek świata oraz rygorystycznym, proporcjonalnym rozłożeniem kolorów. Dorobek artystyczny Pamuły wzbogaca również seria prac graficznych z początku lat dziewięćdziesiątych, oparta na fotografiach i reprodukcjach dzieł dawnych mistrzów. Jego twórczość bywa określana jako abstrakcja geometryczno-romantyczna.
W 1999 roku otrzymał Złoty Krzyż Zasługi, w 2003 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w pracy zawodowej w szkolnictwie artystycznym, a w 2005 – Srebrny Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W 2003 roku został również wyróżniony Nagrodą im. Witolda Wojtkiewicza. Pamuła miał ponad pięćdziesiąt wystaw indywidualnych w kraju i za granicą oraz liczne ekspozycje zbiorowe. Jego prace znajdują się m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie, Muzeum Narodowym w Krakowie, Muzeum Architektury we Wrocławiu, Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie oraz w Albertinie w Wiedniu.