Jan Kaczmarkiewicz — polski malarz, historyk sztuki i pedagog — urodził się w 1904 roku (według części źródeł – w Rawiczu), zaś zmarł w 1989 roku.

Początkowo studiował historię sztuki oraz architekturę klasyczną na Uniwersytecie Poznańskim — co z czasem miało znaczący wpływ na jego wrażliwość na formy antyczne i śródziemnomorską estetykę.
W 1929 roku rozpoczął współpracę z wydawnictwami katolickimi, tworząc ilustracje do pism — to właśnie w tym okresie ujawniła się jego zdolność do subtelnego, precyzyjnego rysunku.

W 1932, dzięki stypendium, przeniósł się do Wilna, gdzie podjął studia malarskie na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego. Jego nauczycielem był Ludomir Sleńdziński — czołowy przedstawiciel tzw. „szkoły wileńskiej” neoklasycznej.

Po wojnie Kaczmarkiewicz kontynuował pracę artystyczną, ale także został pedagogiem — najpierw w Wilnie, a po przesiedleniu Polaków z Wileńszczyzny, w Bytomiu i Katowicach. 
Od 1959 roku był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków (ZPAP).

Choć w katalogach aukcyjnych bywa określany jako „miniaturzysta”, sam Kaczmarkiewicz nigdy nie zapowiadał się jako artysta miniatur per se. Niemniej jego prace — często niewielkich rozmiarów — cechuje niezwykła precyzja: milimetrowe pociągnięcia pędzla, perfekcja rysunku i kontrola światłocienia sprawiają, że wiele z jego rysunków i akwarel przywodzi na myśl estetykę miniatur portretowych.

Artysta prowadził świadomy dialog z tradycją: czerpał inspirację z renesansowej i antycznej sztuki śródziemnomorskiej, ale jego twórczość — zwłaszcza w okresie międzywojennym — bywa też określana jako post-kubistyczna. W latach 30. jego portrety i akty młodzieńców — spłaszczone, geometryzujące formę — przywodzą na myśl prace takich artystów jak André Lhote czy Tamara Łempicka. 
Poza tym często sięgał po motywy architektoniczne — szczególnie obiekty wileńskie — co łączyło w sobie jego wykształcenie architektoniczne i malarski kunszt.

W technice był wszechstronny: pracował w ołówku, tuszu, akwareli, gwaszu, a także — rzadziej — w technikach malarskich. Tworzył portrety, akty, kompozycje figuralne i studia architektoniczne.

Ciekawostką jest to, że część swoich dzieł sygnował włosko — jako „Giovanni Kaczmarkiewicz”, co podkreślało jego sentyment do kultury i stylu śródziemnomorskiego.

Dzieła Jana Kaczmarkiewicza, choć przez wielu kolekcjonerów i historyków sztuki pozostawały przez lata na marginesie, w ostatnich dekadach coraz częściej pojawiają się na aukcjach i wystawach — co świadczy o rosnącym zainteresowaniu jego twórczością.

Jego unikalna umiejętność łączenia klasycznego warsztatu z modernistyczną wrażliwością, precyzyjny rysunek i subtelne potraktowanie światła czynią go reprezentantem wielopokoleniowej tradycji polskiego akademizmu, ale jednocześnie artystą otwartym na współczesne prądy.