Henryk Grabiński (1843–1903) był polskim malarzem pejzażystą związanym ze środowiskami artystycznymi Lwowa i Krakowa. Należy do grona najwybitniejszych przedstawicieli XIX-wiecznego malarstwa krajobrazowego, którego twórczość łączy akademicką precyzję z wrażliwością na piękno rodzimej przyrody. Szczególną popularność przyniosły mu przedstawienia górskich pejzaży, lasów oraz rozległych widoków Galicji, Tatr i Pienin, odznaczające się subtelną kolorystyką i umiejętnym oddaniem nastroju natury.

Pierwsze wykształcenie zdobył jako złotnik i jubiler, jednak wcześnie zrezygnował z kariery rzemieślniczej, decydując się całkowicie poświęcić malarstwu. W latach 1861–1866 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu pod kierunkiem wybitnego pejzażysty Alberta Zimmermanna, jednego z najważniejszych przedstawicieli austriackiej szkoły krajobrazu. Już w czasie studiów został wyróżniony pierwszą nagrodą za obraz pejzażowy, potwierdzając swój wyjątkowy talent. Następnie kontynuował edukację w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium (1868–1869), a doświadczenie artystyczne poszerzał podczas licznych podróży do Francji, Włoch, Tyrolu i Bawarii.

Po powrocie do kraju związał swoje życie zawodowe z Krakowem i Lwowem, nieustannie podróżując po Galicji i południowej Polsce w poszukiwaniu motywów do swoich obrazów. W latach 1873–1877 prowadził kurs pejzażu i rysunku w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, wywierając znaczący wpływ na kolejne pokolenie artystów. Wśród jego uczniów znaleźli się m.in. Jacek Malczewski, Roman Kochanowski i Maurycy Gottlieb.

Twórczość Henryka Grabińskiego koncentrowała się niemal wyłącznie na pejzażu. Artysta przedstawiał rozległe panoramy górskie, leśne dukty, rzeki oraz wiejskie drogi, czerpiąc inspiracje bezpośrednio z natury. Wykonywał liczne szkice w plenerze, które następnie rozwijał w pracowni. Jego obrazy nie ograniczają się do wiernego odtwarzania widoku – dużą rolę odgrywa w nich światło, zmienność atmosfery oraz umiejętność budowania nastroju, dzięki czemu krajobrazy zyskują poetycki i kontemplacyjny charakter.

Styl Grabińskiego wyróżniają harmonijna kompozycja, subtelna kolorystyka oraz doskonałe wyczucie perspektywy. Łączył akademicką dyscyplinę z naturalistycznym spojrzeniem na pejzaż, unikając jego idealizacji. Szczególną uwagę poświęcał efektom świetlnym oraz wiernemu oddaniu faktur roślinności, skał i wody, co nadaje jego obrazom wyjątkową głębię i atmosferę.

Po 1879 roku osiadł na stałe we Lwowie. Mimo ciężkiej choroby, która od lat osiemdziesiątych XIX wieku znacznie ograniczyła jego sprawność ruchową, nie przerwał działalności artystycznej. Był także autorem podręcznika poświęconego malarstwu pejzażowemu, potwierdzając swoją aktywność jako pedagog i popularyzator sztuki.

Twórczość Henryka Grabińskiego zajmuje ważne miejsce w historii polskiego pejzażu XIX wieku. Jego obrazy stanowią pomost między akademicką tradycją szkoły wiedeńskiej a późniejszym rozwojem rodzimego malarstwa krajobrazowego.