Włoski malarz urodzony w Grecji, uznawany za prekursora surrealizmu i jednego z najbardziej rozpoznawalnych twórców malarstwa metafizycznego. W wieku zaledwie 12 lat rozpoczął naukę malarstwa i rysunku na Politechnice Ateńskiej, a gdy jego rodzina przeniosła się w 1906 r. do Monachium, de Chirico podjął studia na tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych. Wówczas szczególnie zafascynowało go malarstwo Arnolda Böcklina oraz pisma F. Nietzschego i A. Schopenhauera. W 1909 r. odbył podróż do Włoch, gdzie poznał rodzącą się tam sztukę futurystyczną. Początkowo przebywał w Mediolanie, później pojechał do Florencji, gdzie zainspirowanym objawieniem, którego doznał na Piazza Santa Croce, namalował pierwszy obraz o charakterze metafizycznym „Zagadka jesiennego popołudnia”. Wszystkie te doświadczenia ukształtowały jego styl malarski.
W 1911 r. zamieszkał w Paryżu, gdzie uczestniczył w spotkaniach organizowanych przez poetę Guillaume’a Apollinaira, na których mógł poznać słynnych ówczesnych artystów, np. Andre Deraina, Pabla Picassa czy Amedeo Modiglianiego. W Paryżu wystawiał swoje prace na Salonie Jesiennym w latach 1912-1913 oraz na Salonie Niezależnych w 1913 i 1914. Wówczas zyskał uznanie G. Apollinaira, który pozytywnie wypowiadał się o artyście i zapoznał go z mecenasem sztuki Paulem Guillaumem.
Jakiś czas po wybuchu I wojny światowej trafił do Ferrary, gdzie poznał Carlo Carrę, którego zainspirował do tworzenia w stylu metafizycznym.
De Chirico po wojnie cieszył się uznaniem w Europie, a w 1928 r. odbyła się jego pierwsza wystawa w Nowym Jorku.
W swojej twórczości de Chirico inspirował się mitologią, filozofią i własnymi doświadczeniami, co doprowadziło go do stworzenia koncepcji malarstwa metafizycznego wypełnionego niepokojem, melancholią i aurą tajemnicy. Artysta na płótnach przedstawiał opustoszałe place wypełnione wielką, osamotnioną zabudową. Kompozycje składały się z przeskalowanych elementów ukazywanych z nienaturalnych perspektyw, co wzmacniało efekt zagadkowości jego obrazów. Dzieła metafizyczne de Chirico znacząco wpłynęły na surrealistów, m.in. na Salvadora Dalí, Maxa Ernsta czy René Magritte’a, którzy czerpali inspirację z płócien włoskiego mistrza. W 1918 r. de Chirico całkowicie zmienił swoją stylistykę i skłonił się ku nurtowi klasycyzującemu, określając się spadkobiercą Tycjana i odcinając się od modernizmu. Spotkało się to z wszechobecną krytyką – Andre Breton w 1926 r. określił artystę jako zagubionego geniusza, a jego sztukę jako zdegenerowaną. Obecnie prace malarza znajdują się z kolekcjach muzeów na całym świecie.