Polska malarka, rysowniczka, autorka instalacji tekstylnych, eseistka i pisarka, a także historyk sztuki. Pionierka instalacji tekstylnej.
Wczesną edukację odbyła w Wiedniu, gdzie ukończyła gimnazjum i zetknęła się z austriacką kulturą przełomu XIX i XX wieku – doświadczenie to miało większy wpływ na jej twórczość niż późniejsze studia i stało się inspiracją dla pierwszej książki, Wiedeńska apokalipsa (1974). W 1970 roku ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, a następnie uzupełniła wykształcenie studiami historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Była współzałożycielką grupy Śmietanka, wystawiając wraz z Andrzejem Bielawskim i Łukaszem Korolkiewiczem, oraz uczestniczką ruchu „O poprawę”. Od 1981 roku mieszka poza Polską – decyzja była konsekwencją wybuchu stanu wojennego, który zastał ją za granicą. Przez wiele lat przebywała w Stanach Zjednoczonych, wykładając na kilku uczelniach; od 1995 roku dzieliła czas między USA a Francję. Od 1989 roku regularnie przyjeżdża do Polski i prezentuje tu nowe prace. Założyła towarzystwo Amici di Tworki, wspierające podwarszawski szpital psychiatryczny, oraz współpracowała z Amnesty International. Miała też udział w powstaniu pisma Zeszyty Literackie, zakładanego w Paryżu, a po 1989 roku wydawanego w Polsce.
Twórczość Kuryluk ma wyraźnie autobiograficzny charakter – bohaterkom obrazów najczęściej nadawała rysy własnej twarzy, a ich ciałom kontury własnego ciała. Początkowo pozostawała pod wpływem nowej figuracji i hiperrealizmu, któremu poświęciła książkę Hiperrealizm – Nowy realizm (1979); figuratywności nie porzuciła już nigdy. Pod koniec lat siedemdziesiątych odeszła od malarstwa sztalugowego i rozpoczęła tworzenie instalacji tekstylnych – precyzyjnych rysunków nagich postaci na kawałkach białej bawełny lub jedwabiu, swobodnie aranżowanych w przestrzeni galerii lub plenerze. Delikatne „woale” i „całuny” rozkładano na krzesłach, rozwieszano na ścianach lub rozpinano między drzewami – odwoływały się do ikonografii chusty św. Weroniki i idei efemerycznego śladu ciała. Prace te ukazują cierpienie, intymność i miłość, zaliczane do nurtu „sztuki ciała”. W późniejszych instalacjach Kuryluk wplatała odręczne teksty w powierzchnię tkaniny, tworząc charakterystyczne rysopisy (ang. drawritings). Do najważniejszych realizacji należą: Trzy krzesła (1982), Villa dei Misteri (1984), Teatr miłości (1987), Rysopisy (1989), Trio dla ukrytych (2000) oraz seria „żółtych instalacji” od 2001 roku, poświęconych pamięci rodziny. Równolegle powstawały autofotografie – zainscenizowane, często erotyczne – po raz pierwszy pokazane publicznie w 2000 roku.
Równie istotna jest twórczość literacka Kuryluk, obejmująca poezję, prozę i eseistykę o sztuce. Wśród jej powieści wyróżniają się Wiek 21 i Grand Hotel Oriental. Silnie autobiograficzny charakter mają Goldi – opowieść o ojcu, Karolu Kuryluku, widziana oczami dziecka (finalista Nagrody Nike 2005) – oraz Frascati, portret rodziny przepełniony wątkami choroby psychicznej matki i brata, późnego odkrycia żydowskich korzeni i traumy Holocaustu (nominowana do Nagrody Nike 2010).
Kuryluk prezentowała prace na licznych wystawach indywidualnych w Polsce i za granicą, m.in. w Helen Shlien Gallery w Bostonie (1982) – gdzie instalacja została uznana przez Boston Globe za najlepszą ekspozycję roku – w Princeton (1984, 1985), na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego (1992) oraz w Centro de Arte y Comunicación w Buenos Aires (1986). Brała udział w ważnych wystawach zbiorowych, m.in. na Biennale Sztuki w Medellín (1981) i w Art in General w Nowym Jorku (1988). W 2003 roku w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie odbyła się jej retrospektywa. W 2012 roku została odznaczona Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.