Cezary Poniatowski (ur. 1987 w Olsztynie) – polski artysta współczesny, autor rzeźb, reliefów, instalacji i realizacji site-specific, wcześniej związany również z malarstwem i grafiką warsztatową. Mieszka i pracuje pomiędzy Warszawą a Kretą. Jest absolwentem Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 2013 roku otrzymał Grand Prix XI Konkursu im. Eugeniusza Gepperta – jednego z najważniejszych konkursów adresowanych do młodych polskich artystów.

Praktyka artystyczna Cezarego Poniatowskiego ewoluowała od grafiki i malarstwa ku obiektom przestrzennym, reliefom, rzeźbie oraz rozbudowanym instalacjom. Zmiana medium nie oznaczała jednak zerwania z wcześniejszym doświadczeniem. Charakterystyczne dla jego malarstwa zainteresowanie strukturą, ograniczoną paletą barwną i niejednoznaczną formą balansującą na granicy abstrakcji i przedstawienia znalazło rozwinięcie w późniejszych pracach trójwymiarowych. Sam artysta podkreśla, że jego późniejsza praktyka wynika bezpośrednio z wcześniejszego doświadczenia malarskiego.

W swoich realizacjach Poniatowski często wykorzystuje materiały zaczerpnięte z codziennego otoczenia: stare dywany i wykładziny, sztuczną skórę, elementy wyposażenia wnętrz oraz materiały budowlane i izolacyjne. Poddaje je przekształceniom, odbierając im pierwotną funkcję i tworząc obiekty sytuujące się na pograniczu rzeźby, reliefu, designu i pozostałości przedmiotu użytkowego. Znajome materiały zaczynają przypominać organiczne struktury, fragmenty ciał, skóry, pancerze lub trudne do zidentyfikowania urządzenia.

Jednym z centralnych zagadnień w twórczości Cezarego Poniatowskiego jest napięcie pomiędzy tym, co znajome i oswojone, a tym, co obce i niepokojące. Artystę interesują materialność i pamięć przedmiotów, tożsamość, ślady użytkowania oraz sposób, w jaki rzeczy przechowują doświadczenia swoich właścicieli i epoki, z której pochodzą. Codzienny przedmiot może zostać u niego przekształcony w formę o niejasnym przeznaczeniu, jednocześnie atrakcyjną wizualnie i budzącą dyskomfort.

Ważnym źródłem odniesień są dla artysty również nostalgia filmowa, retrotopia, design, plemienność oraz obserwacja współczesnych społeczeństw i ich postępującej polaryzacji. Poniatowski podejmuje także zagadnienie introwersji i wycofania w świecie, w którym emocje coraz częściej podlegają publicznej ekspozycji. Jego obiekty nie oferują jednej, zamkniętej narracji – działają poprzez skojarzenia, materialność i niejednoznaczność.

Wczesne obrazy Cezarego Poniatowskiego operowały ograniczoną gamą czerni, bieli i szarości oraz formami pozostającymi na granicy przedstawienia i abstrakcji. Pojawiały się w nich zdeformowane figury, biomorficzne kształty oraz trudne do rozpoznania przedmioty i konstrukcje. Ten sposób budowania obrazu zapowiadał późniejsze realizacje przestrzenne, w których podobna niejednoznaczność została przeniesiona z płótna w fizyczną przestrzeń.

W dojrzałej praktyce Poniatowskiego szczególne znaczenie zyskały reliefy i obiekty wykonywane m.in. z dywanów, wykładzin i sztucznej skóry. Materiały związane z wnętrzem mieszkalnym, komfortem i codziennością nabierają w jego pracach cech niemal cielesnych. Artysta wykorzystuje ich fakturę, ciężar, zużycie i kulturowe skojarzenia, tworząc formy zawieszone pomiędzy przedmiotem użytkowym, organizmem a artefaktem pozbawionym czytelnej funkcji.

Twórczość Cezarego Poniatowskiego jest regularnie prezentowana przez galerie i instytucje sztuki współczesnej w Polsce i za granicą. W 2026 roku artysta prezentował indywidualną wystawę „Deep House” w MeetFactory w Pradze oraz uczestniczył w Matter of Art Biennial 2026: „Necessary Wishes” w National Gallery Prague. Jego prace znalazły się również na wystawach „The Midden of Time” w Coulisse w Sztokholmie, „Gifts of Friendship” w Muzeum Sztuki w Łodzi, „International Exhibition of Leather Forms” w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej w Słupsku oraz „Margins of Collapse” w THIRAS w Atenach.

W 2025 roku Poniatowski zrealizował indywidualne wystawy „Cosy” w GOODBANK we Frankfurcie oraz „Pharmakon” w galerii Wschód w Warszawie. Jego prace prezentowano również w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie i Muzeum Sztuki w Łodzi. Rok wcześniej miał indywidualną wystawę „Scouts” w galerii Wschód w Nowym Jorku, a jego twórczość pokazywano m.in. w Crèvecœur w Paryżu, 032c w Berlinie oraz w Bazylei.

Prace Cezarego Poniatowskiego znajdują się m.in. w kolekcji Muzeum Sztuki w Łodzi.

Poniatowski należy do pokolenia polskich artystów swobodnie przekraczających tradycyjne podziały pomiędzy malarstwem, rzeźbą, rzemiosłem i designem. Jego droga od grafiki i malarstwa do reliefów oraz rozbudowanych instalacji przestrzennych pozostaje przy tym konsekwentna: zmieniają się media, lecz powracają pytania o pamięć przedmiotów, materialność, cielesność, przestrzeń mieszkalną oraz niepokój ukryty pod powierzchnią codzienności.