Polski malarz, grafik i rysownik, twórca i rektor Europejskiej Akademii Sztuki w Warszawie.
Studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, uzyskując dyplom w pracowni prof. Aleksandra Kobzdeja w 1969 roku. Rok później przyłączył się do grona współzałożycieli warszawskiej grupy AUT (AUT PICTURA, AUT NIHIL), głoszącej program „polska figuracja, polski styl, polska egzotyka”. Uczestniczył także w ruchu „O poprawę”, który na początku lat siedemdziesiątych skupiał liczne grono ambitnych absolwentów warszawskiej ASP – m.in. Łukasza Korolkiewicza i Ewę Kuryluk – postulujących odświeżenie języka malarskiego. Większość z nich wkrótce związała się z nurtem nowej figuracji. W 1992 roku Fałat założył Europejską Akademię Sztuki w Warszawie i objął stanowisko jej rektora.
Twórczość Fałata wpisuje się w nurt nowej figuracji, zbliżając się jednocześnie do granic hiperrealizmu. Artysta nie stosował ostrych deformacji figury ludzkiej – przedstawiał postaci płaszczyznowo, sylwetowo, statycznie, zazwyczaj frontalnie i umieszczone na osi obrazu. Ważnym źródłem inspiracji były stare fotografie o prowincjonalnym rodowodzie – anonimowe zdjęcia z przełomu XIX i XX wieku, amatorskie i sentymentalne, utrwalające stereotypowe wyobrażenia o godności i hierarchiach rodzinnych. Z czasem malarz sam zaczął aranżować sceny i fotografować je jako „modele” przyszłych obrazów. Kolorystyka jego prac nawiązuje do fotografii – dominuje czerń, biel i szarość, czasem wzbogacona ultramaryną lub odcieniami zieleni.
Obok portretów osób z najbliższego otoczenia tworzył sceny wielopostaciowe, w których bohaterowie – pozbawieni indywidualności i rysów psychologicznych – jawią się jako produkty anonimowego społeczeństwa, poddane presji zewnętrznych nakazów. Publicystyczny temperament artysty ujawniał się w groteskowo-satyrycznej poetyce wielu prac, komentujących polskie realia historyczno-społeczne – szczególnie w cyklach Portrety polskie (1969–1974) i Polska faraonów (1985–1986). Po 2000 roku częstym tematem stała się kobieca natura – akty, półakty i sceny wielopostaciowe, w których Fałat eksponował seksualność, a czasem także niepewność i lęk modelek. Prace z tego okresu można było zobaczyć na wystawie Antoni Fałat i kobiety w Warszawie w 2013 roku. Obraz Koniec wieku, koniec Europy zaprezentowano na wystawie międzynarodowej w Genewie z okazji 60-lecia ONZ.
W latach siedemdziesiątych Fałat aktywnie uczestniczył w wystawach pokoleniowych, m.in. w Festiwalach Malarstwa Polskiego w Szczecinie (1970, 1974, 1978, 1980) i Festiwalach Sztuk Pięknych w warszawskiej Zachęcie (1970, 1972, 1974), gdzie podczas III Festiwalu w 1970 roku otrzymał złoty medal w dziedzinie malarstwa. Prezentował również prace na wystawach programowych: Realizm i tendencje pochodne (Warszawa, 1975), Inspiracje fotograficzne (Szczecin, 1978) i Sztuka faktu (Bydgoszcz, 1978). W kolejnej dekadzie uczestniczył w ekspozycjach i spotkaniach organizowanych w ramach ruchu kultury niezależnej.
Wystawy jego prac odbywały się także za granicą – w Paryżu, Utrechcie, Hamburgu, Düsseldorfie, Sapporo i Fryburgu. Obrazy Fałata znajdują się m.in. w Muzeum w Gandawie, Muzeum Puszkina i Instytucie Sztuki w Moskwie oraz w Muzeum Narodowym w Warszawie, Krakowie i Gdańsku, a także w zbiorach Zachęty Narodowej Galerii Sztuki.