Alfred Żmuda (1897–1966) był polskim malarzem, rysownikiem, ilustratorem i grafikiem, związanym z krakowskim środowiskiem artystycznym. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Józefa Mehoffera, uzyskując dyplom w 1924 roku. Był również legionistą.

Twórczość Alfreda Żmudy obejmowała pejzaże, portrety, akty, martwe natury i sceny rodzajowe. Chętnie malował widoki Krakowa, Tatr i polskiego wybrzeża, sięgał również po motywy z podróży, m.in. włoskie. Ważną część jego dorobku stanowiła grafika użytkowa: tworzył ilustracje i okładki książkowe, pocztówki oraz prace dla prasy, szczególnie dla „Ilustrowanego Kuriera Codziennego”. Był także autorem oprawy graficznej monumentalnego wydawnictwa Dziesięciolecie Polski Odrodzonej. 

W malarstwie pozostawał wierny tradycji przedstawieniowej, koncentrując się na kolorze, świetle i bezpośredniej obserwacji natury. Obrazy Alfreda Żmudy stanowią dziś interesujące świadectwo różnorodności polskiej sztuki okresu międzywojennego i pierwszych dekad powojennych.