Aleksandra Waliszewska – polska malarka współczesna, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 2001 roku uzyskała dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Wiesława Szamborskiego. Pierwsze wystawy jej twórczości odbywały się jeszcze w czasie studiów. W 2003 roku otrzymała stypendium Ministra Kultury i Sztuki, w 2010 została finalistką polskiej edycji Henkel Art Award, a w 2012 uhonorowano ją nagrodą EXIT. Dzieła artystki znajdują się w kolekcjach m.in. Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeum Narodowego w Gdańsku, DESTE Foundation for Contemporary Art oraz Narodowego Muzeum Sztuki Współczesnej w Atenach. Aleksandra Waliszewska mieszka i pracuje w Warszawie.

Wczesne malarstwo Aleksandry Waliszewskiej pozostawało pod wpływem dawnej sztuki europejskiej, zwłaszcza włoskiego Quattrocenta. Artystkę interesowały rozwiązania kompozycyjne, kolor i sposób konstruowania postaci obecne w dziełach Piera della Francesca, Masaccia, Giotta czy Paola Uccella. Inspiracje historią sztuki łączyła z motywami zaczerpniętymi ze współczesnego otoczenia i własnych doświadczeń. Ważne miejsce w jej twórczości zajmowały akty, portrety i autoportrety. Własny wizerunek wykorzystywała do eksperymentów z ludzką figurą, jej proporcjami, cielesnością, wiekiem i ekspresją.

Z czasem Waliszewska skoncentrowała się na niewielkich pracach na papierze i gwaszach, rozwijając intensywną i regularną praktykę artystyczną. To właśnie w nich ukształtowała charakterystyczny, rozpoznawalny język wizualny. Obrazy Aleksandry Waliszewskiej przedstawiają kobiece postacie, zwierzęta, potwory, hybrydy i fantastyczne stworzenia, pojawiające się w niejednoznacznych scenach związanych z zagrożeniem, przemocą, pożądaniem, cielesną przemianą i śmiercią. Źródła tej ikonografii obejmują sztukę dawną, mitologię i bestiaria, ale również horror, kino, komiks, gry komputerowe i współczesną kulturę internetową. Artystka przetwarza te inspiracje we własny świat, w którym baśniowość i groteska łączą się z atmosferą niepokoju.

Ważnym etapem kariery Aleksandry Waliszewskiej była wystawa Przykre dziecko w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (2012). W kolejnych latach jej obrazy były coraz szerzej prezentowane w Polsce i za granicą. W 2017 roku Museum Jerke w Recklinghausen zorganizowało indywidualną wystawę Der Teufel ist ein Eichhörnchen. Prace artystki znalazły się również na wystawach Farba znaczy krew w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie oraz Pałac sztuki. Młode malarstwo polskie w Muzeum Narodowym w Gdańsku (obie 2019). W latach 2020–2021 Waliszewska prezentowała swoją twórczość m.in. w Nowym Jorku – w Fortnight Institute, Lyles & King i The Hole – oraz w londyńskiej Bosse & Baum.

Jedną z najważniejszych prezentacji twórczości artystki była wystawa Opowieści okrutne. Aleksandra Waliszewska i symbolizm Wschodu i Północy, przygotowana przez Alison M. Gingeras i Natalię Sielewicz w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie w 2022 roku. Obrazy Waliszewskiej zestawiono z historycznymi dziełami twórców z Europy Środkowo-Wschodniej i krajów bałtyckich, ukazując jej malarstwo w szerszym kontekście tradycji symbolizmu. W 2023 roku wystawa została zaprezentowana w Narodowym Muzeum Sztuki im. M.K. Čiurlionisa w Kownie. W 2026 roku indywidualna wystawa Irruption of Antiquity w Muzeum Benaki w Atenach ponownie umieściła twórczość Aleksandry Waliszewskiej w dialogu z historią sztuki, tym razem poprzez zestawienie jej prac z wielowiekowym dziedzictwem kultury greckiej.