Polska projektantka tkanin. Absolwentka Wydziału Włókienniczego w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, gdzie w 1953 r. obroniła dyplom stworzony pod opieką Marii Obrębskiej-Stieber. Od 1951 r. była zawodowo związana z Instytutem Wzornictwa Przemysłowego, gdzie początkowo pracowała w Zakładzie Tkanin, a następnie w Zakładzie Estetyki Wnętrz – projektantka badała rolę tkanin, barw i światła we wnętrzach. Jako stypendystka ONZ w Skandynawii w 1965 r. wykonała prace poświęcone wzornictwu fińskiemu. Wtedy też rozpoczęła prace w Pracowni Barwy zajmując się opracowaniem zagadnień kolorystyki dla szkół podstawowych oraz naczyń emaliowanych.
W końcówce lat 70. związana była z Zakładem Środowiskowych Inwencji Plastycznych IWP kierowanym przez Wandę Telakowską, a od 1980 r. jako członkini Zespołu międzyzakładowego pracowała przy standaryzacji we wzornictwie. Prowadziła liczne kursy dla projektantów, inżynierów, nauczycieli i studentów. W trakcie pracy w IWP była odpowiedzialna za wiele projektów, m.in. była kierowniczą artystyczną i projektantką w Zakopiańskich Warsztatach Wzorcowych „Cepelia” oraz główną specjalistką ds. wzornictwa w Centralnym Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Przemysły Lniarskiego w Żyrardowie. Z IWP pracowała aż do 1989 r. i doprowadziła do wyprodukowania kolekcji standardowych tkanin lniano-bawełnianych, co zaowocowało zorganizowaniem w Instytucie dwóch wystaw „Polski Len” w latach 1989 i 1994.
Aleksandra Michalak-Lewińska zaprojektowała kilkadziesiąt unikatowych wzorów gobelinów, kilimów, sumaków i dywanów. Za swoją działalność projektową została wyróżniona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz odznaką Ministerstwa Kultury i Sztuki „Zasłużony Działacz Kultury”. Jej prace stanowią obecnie część ekspozycji stałej wzornictwa w Muzeum Narodowym w Warszawie.