Głównym tematem wystawy jest ironia – jedna z kluczowych strategii artystycznych obecnych zarówno w indywidualnej twórczości Zofii Kulik, jak i w działalności duetu KwieKulik. Poprzez absurd, powtórzenie i formalną przesadę artystka demaskuje mechanizmy władzy, propagandy oraz społecznej kontroli, odnosząc się do doświadczeń Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, przemian po 1989 roku, a także roli Kościoła katolickiego w Polsce. Kulik przekształca symbole polityczne i religijne w złożone struktury wizualne, które odwołują się do estetyki propagandy, jednocześnie podważając jej autorytet.
Ekspozycja ukazuje, jak praktyka Kulik ewoluowała od efemerycznych działań performatywnych realizowanych wspólnie z Przemysławem Kwiekiem do monumentalnych kompozycji fotograficznych i autoportretów opartych na wielokrotnych naświetleniach, ornamencie i repetycji. Wystawa proponuje spojrzenie na ironię nie jako formę satyry, lecz jako narzędzie krytycznej refleksji nad historią Europy Środkowo-Wschodniej, a zarazem środek artystycznej emancypacji i twórczego wyzwolenia.
Kurator: Timothy Persons
Współpraca kuratorska: Iwona Wojnarowicz
Wystawa powstaje we współpracy z Persons Projects, Berlin oraz Fundacją Kulik-KwieKulik.