Wystawa jest kontynuacją dialogu współczesnych twórców i twórczyń z ideami i spuścizną klasyka nowoczesności, Jana Tarasina. Pokazujemy ją w szczególnym czasie i miejscu. Obydwa rozdziały projektu „Wracając do Tarasina” prezentujemy w setną rocznicę urodzin malarza, w kaliskiej galerii miejskiej, która od 2010 roku nosi jego imię.
Na przekór nazwie, Galeria Sztuki im. Jana Tarasina nie jest instytucją poświęconą badaniu
i popularyzacji dorobku swojego patrona. Jej misją jako galerii miejskiej jest udostępnienie kaliskiej publiczności możliwie najbardziej różnorodnych manifestacji sztuki współczesnej – również takich, które od artystycznej filozofii Tarasina są bardzo odległe.
Skoro więc w „Tarasinie” – jak potocznie nazywa się kaliską instytucję – na co dzień nie zajmujemy się Tarasinem, tym bardziej warto wrócić do twórczości artysty w rok jego jubileuszu.
Jan Tarasin to postać z kanonu, jeden z artystów pokolenia, które stworzyło w naszym kraju klasykę dojrzałego modernizmu. Gdyby historia sztuki była matką, w Polsce wysysałaby Tarasina z jej mlekiem. Jego prace spotyka się na kartach podręczników i w muzealnych salach. Byłoby naprawdę trudno opowiedzieć dzieje polskiego malarstwa II połowy XX wieku, nie wymieniając nazwiska Jana Tarasina.
Wracając do namysłu nad sztuką Tarasina, nie przedstawiamy jego monografii – biorąc pod uwagę skalę dorobku artysty, zostawiamy to zadanie któremuś z Muzeów Narodowych. Proponujemy za to poszukać odpowiedzi na pytanie o dzisiejsze życie i formy idei, którymi się fascynował.
Do poszukiwań tych zaprosiliśmy obecnie tworzące artystki i artystów. To osoby młodsze od patrona galerii o kilka generacji, a jednak ścieżki ich praktyk artystycznych przecinają się w zaskakujących miejscach ze szlakami, którymi niegdyś podążał Tarasin. Przedmiotem naszego zainteresowania były przy tym nie tyle wizualne podobieństwa, ile pokrewieństwo wrażliwości, wspólnota zainteresowań.
W projekcie „Wracając do Tarasina” proponujemy zatem spojrzeć na sztukę patrona galerii przez pryzmat praktyk współcześnie tworzących osób – i vice versa, zobaczyć manifestacje dzisiejszej sztuki w świetle Tarasinowej wizji. Na takim sprzężeniu zwrotnym oparliśmy pierwszą część projektu. Pozostaje ono również zasadą organizującą jego kontynuację – „Zeszyt drugi”.
Rozdziały projektu tytułujemy „Zeszytami”, podążając za Tarasinem. Tak nazwał artysta zbiory serigrafii, które tworzył w latach 70. i 80. „Zeszyty” Tarasina są czymś pomiędzy wizualnym dziennikiem artysty, szkicownikiem, graficzną powieścią, repozytorium i zapisem eksperymentów. Dają unikalny wglądw proces twórczy artysty.
Trzy tomy „Zeszytów” znajdują się w kolekcji Galerii. Prezentowane są w ramach obydwu rozdziałów wystawy – stanowią element stały i symboliczny punkt odniesienia całego projektu „Wracając do Tarasina”.
„Zeszytami” rządzi zasada montażu, wielokierunkowości i zaskakiwania. Pożyczamy ją od ich autora, czyniąc regułą organizującą obydwie części wystawy. W jej obecnej odsłonie, „Zeszycie drugim”, twórczość głównego bohatera jest punktem wyjścia, z którego wyruszamy ku bardzo różnorodnym praktykom artystycznym, od malarstwa, przez rzeźbę, po film, sztukę cyfrową i sztukę dźwięku. Twórczość Tarasina traktujemy nie tyle jak zamknięty rozdział historii sztuki, ile jak wielowątkową, trwającą opowieść o wędrówkach, wspólnocie i przemianach artystycznych idei.
Udział biorą:
Anna Barlik, Wera Bet, Piotr Bosacki, Tymek Borowski, Ziemowit Fincek, Michał Frydrych, Łukasz Glapka & Tomasz Wolff, Agnieszka Grodzińska, Piotr Kopik, Marta Kwiatek, Tor Kwiatek, Marlena Kudlicka, Anna Zaradny, Jan Tarasin
Zespół kuratorski: Jagna Domżalska & Stach Szabłowski