W ramach tegorocznej edycji Warsaw Gallery Weekend przygotowaliśmy wystawę "Wojciech Fangor. Socmodernizm", prezentującą wybór wczesnych, rzadko pokazywanych prac Fangora, obrazujących jego poszukiwania artystyczne na pograniczu socrealizmu i awangardy. Jest to też kolejna wystawa Fangora, realizowana przez naszą galerię w ramach współpracy z rodziną artysty.
Prezentowane na wystawie obrazy Wojciecha Fangora powstały między rokiem 1948 a 1955, w okresie pomiędzy I Wystawą Sztuki Nowoczesnej w Krakowie z jednej strony, a warszawskim Arsenałem z drugiej. Pomiędzy ostatnim akordem powojennej awangardy przed epoką Bieruta a symbolicznym początkiem nowoczesności odwilżowej. W tym samym okresie Fangor maluje też swoje najsłynniejsze obrazy socrealistyczne, Matkę Koreankę i Postaci. To płótna wyraźnie odmienne formalnie, choć centralny dla Postaci problem dwuznacznego napięcia między modelami życia i rozwoju oferowanymi przez dwa bloki zimnowojennego konfliktu również jest tu obecny, stając się pytaniem o język.
Portrety i martwe natury z tego czasu balansują między idealizacją a dekonstrukcją, "zachodnią" stylizacją a ikonografią zakorzenioną w bloku wschodnim. Fangor zdaje się szukać kompromisu – gdy portretuje swoją żonę w stylu bliskim malarstwu Picassa, raz jest to niemal żurnalowe, eleganckie ujęcie w ¾, innym razem ciasno kadrowana i ostro ciosana twarz mająca w sobie coś z krzepkich socjalistycznych kobiet z jego propagandowych plakatów. Podobne napięcie ujawnia się także w zwykłych przedmiotach. To, że obok dzbanków, mis i innych kuchennych rupieci typowych dla tego gatunku w martwych naturach Fangora z tego czasu pojawiają się wiertarki, młotki, piły i obcęgi także jest wyborem znaczącym.
Wystawa przygląda się punktowo temu niezwykle interesującemu momentowi w karierze malarza, biorąc pod lupę prace stosunkowo słabo rozpoznane, w których Fangor wykracza poza dychotomię socrealizm – nowoczesność, szukając możliwości pogodzenia języka awangardy z rzeczywistością epoki stalinizmu.
Kurator: Piotr Policht