Nazywając wystawę „Zastrzykiem w oko”, Partyka antycypuje przeżycie, z którym wkrótce się zmierzy. Artystę czeka tytułowa iniekcja – wprawdzie w znieczuleniu miejscowym, ale z szeroko otwartym (prawym) okiem, które będzie musiało patrzeć na zbliżającą się igłę. Powiedzieć, że jest to doświadczenie wyjścia poza strefę komfortu, to nie powiedzieć nic.
Co dopiero, gdy nakłuwana gałka oczna należy do malarza, jest narzędziem jego pracy, a wyobrażenie igły kładzie się cieniem na obrazy.
Lewe oko Partyki generalnie działa jak należy, ale prawe dotknięte jest retinopatią surowiczą. W grę wchodzą poważne problemy z siatkówką i z widzeniem: zniekształcenia obserwowanych kształtów, zamglenia, zaburzenia postrzegania wielkości przedmiotów, zmiany w odbieraniu kolorów i kontrastów.
Czy można się dziwić, że jednym z motywów powtarzających się w ostatnich pracach artysty są oczy?
Malarz zmaga się z iście beethovenowskim problemem ze wzrokiem, ale nie zaprzestaje pracy. Wręcz przeciwnie – zwiększa formaty, maluje nowe obrazy. A może je pisze? A może je konstruuje? A może w wypadku prac Partyki zamiast o obrazach lepiej byłoby mówić o polach bitew, na których wizerunki ścierają się ze słowami, a wątki autobiograficzne z niepokojem, który budzi otaczająca nas ciasnym pierścieniem okrążenia rzeczywistość? A może w jego pracach należałoby raczej widzieć mapy, na których zarysy obszarów obsesji i fascynacji autora naniesione są na siatki współrzędnych sprzeczności rozsadzających obraz świata?
Artysta zbiera fragmenty tego obrazu i łączy je w nowe całości, bo jego prace to również stoły montażowe. Na płótna Partyki trafiają więc zdania, wyobrażenia, fotografie, przedmioty znalezione, cytaty, dokumenty, strony wyrwane z mądrych ksiąg i postaci wycięte z reprodukcji starych malowideł. Artysta skleja je, zszywa, zamalowuje, nadpisuje, buduje z nich chwiejne konstrukcje.
Światy Partyki są groteskowe, pozlepiane z różnych porządków, wiszące na włosku, balansujące na krawędzi poznawczej i ontologicznej katastrofy, zagmatwane. Łatwo się w nich zgubić, a przecież wydają się dziwnie znajome. Wszelkie podobieństwo do chaosu i monstrualnego piękna świata, w którym żyjemy, jest tu zamierzone i nieprzypadkowe.
W obliczu prac Partyki pojawia się pokusa, by wezwać na pomoc w ich lekturze historię sztuki. Czytać je przez antyartystyczny, dadaistyczny gest. Przez tradycję Art Brut, z jej wiarą w prawdę kryjącą się poza granicami warsztatowej poprawności i poza zasięgiem wpływu akademickiej tresury. Przez Rauschenbergowskie asamblaże. Przez Jorna, Kippenbergera, Basquiata i innych kontestatorów rygorów harmonii, klarowności i elegancji - twórców „złych” obrazów, które potrafią zajść tam, gdzie nie zdołają dotrzeć „dobre”.
Partyka odpowiada na te skojarzenia, przywołując swoich ulubionych dawnych mistrzów: Caravaggia, Grünewalda, Goyę. Od Hansa Memlinga kradnie postaci z jego „Sądu Ostatecznego” i wkleja je w swoje obrazy.
Egzystencjalne stany graniczne, doświadczane w cieniu przemocy historii, to również temat Aliny Szapocznikow, w której dawnej pracowni odbywa się „Zastrzyk w oko”. Partyka nie przychodzi do tej przestrzeni, by składać hołd wielkiej rzeźbiarce. Ma własną historię, która domaga się opowiedzenia, a przecież zgadza się z dawną gospodynią tego miejsca co do kwestii zasadniczej: stawki, o które naprawdę warto grać w sztuce, zaczynają się tam, gdzie kończy się strefa komfortu.
kurator: Stach Szabłowski