Roman Stańczak należy do najważniejszych przedstawicieli polskiej sztuki krytycznej lat 90. XX wieku. W swojej twórczości poddaje przedmioty codziennego użytku radykalnym przekształceniom, odwracając je na lewą stronę i odsłaniając ich ukryte wnętrza. Gest ten staje się czymś więcej niż ingerencją w materię. Jest próbą dotarcia do tego, co niewidoczne, wyparte i zapisane w rzeczach.
W pracach artysty materia nie jest obojętnym tworzywem. Zachowuje ślady czasu, doświadczeń i przemian, stając się świadectwem ludzkiej obecności i nośnikiem pamięci. Przedmioty tracą swoje pierwotne funkcje, by zyskać nowe znaczenia, balansując między rzeźbą, relikwią a autotelicznym bytem. Stańczak pokazuje, że to, co pozornie znane i oswojone, może skrywać nieodkrytą głębię sensów i znaczeń.