Nexus (z łac. nectere – wiązać, splatać) – centralne ogniwo, rdzeń i punkt zbiegu. W kontekście tej wystawy tytułowy rdzeń odsyła bezpośrednio do figury samego artysty. To on jest punktem zbiegu wszystkich linii napięć, stanowiącym oś obrotu dla prezentowanych płócien. Malarstwo jest intymną, pozbawioną zasłon konfrontacją z samym sobą. Twórczość staje się przestrzenią surowego, wewnętrznego dialogu – miejscem nieustannego rewidowania własnych działań i bolesnego porównywania się z wyobrażeniem o samym sobie. Artysta rezygnuje jednak z dosłowności na rzecz emocjonalnej dekonstrukcji. Na płótnach oglądamy ciała i twarze poddane anatomicznej oraz psychologicznej wiwisekcji, zawieszone w nieokreślonej, bezczasowej próżni. W tej odrealnionej przestrzeni, gdzie artystę dotyka samotność i autodestrukcja, jego ciało staje się ciałem permanentnie wystawionym na spojrzenie – osądzające i wykluczające. Prezentowane prace są manifestem wrażliwości wystawionej na konfrontację z systemowym i społecznym odrzuceniem. Co istotne, ten wewnętrzny kryzys rezonuje z globalnym niepokojem, pokazując, że intymny dramat jednostki zawsze splata się z napięciami zewnętrznego świata. Emocjonalną temperaturę tych doświadczeń próbuje także oddać kolorystyka. Ciepłe tonacje, czerwienie i ugry nie przynoszą jednak ukojenia – działają raczej jak wewnętrzny żar, emocjonalna gorączka lub pożar trawiący psychikę od środka. Jak pisał francuski ilozof Emmanuel Levinas: „Samotność nie jest tylko izolacją, lecz także uwięzieniem w samym sobie". Prace zebrane na wystawie „NEXUS" są zapisem tego właśnie procesu – nieustannego, stwarzania siebie na zgliszczach własnych lęków i niespełnionych możliwości.
Wystawa zorganizowana w ramach nagrody przyznanej przez Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie podczas wystawy „Praktyki uważności” w 2025 roku za pracę dyplomową pt. „Pomiędzy w napięciu” wykonaną na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie pod kierunkiem prof. dr hab. Andrzeja Bednarczyka i dr hab. Michała Zawady, prof. ASP.
Robert Nawe
Artysta wizualny urodzony w Berlinie (1999), obecnie mieszkający i tworzący w Krakowie. W swojej praktyce artystycznej bada relację między indywidualnym doświadczeniem a napięciami współczesnego życia. Wychodząc od osobistych emocji i obserwacji rzeczywistości, przekształca je w obrazy o uniwersalnym znaczeniu. Jego twórczość balansuje między iguracją a abstrakcją – postać ludzka ulega w niej deformacji, stając się nośnikiem stanów psychologicznych takich jak poczucie wyobcowania czy kryzys tożsamości.