Sztuka Pauliny Ołowskiej rozwija się na styku malarstwa, performansu i praktyk ekspozycyjnych, a obraz nie tyle przedstawia rzeczywistość, ile kształtuje sposoby jej widzenia. Jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich artystek współczesnych od lat twórczo wykorzystuje języki modernistycznego designu, mody, grafiki użytkowej i późnosocjalistycznej kultury wizualnej.
W “Trzech kolorach”, artystka podejmuje swobodny dialog z filmową trylogią Krzysztofa Kieślowskiego. “Trzy kolory” Ołowskiej nie układają się w linearną opowieść. Malarstwo, scenografia, film, kostium i archiwum tworzą sieć wizualnych i afektywnych relacji. Pamięć miesza się z projekcją, dokument z fikcją, stylizacja z osobistym doświadczeniem. Ołowska uruchamia historyczne języki wizualne, splatając je z teraźniejszością i własną biografią. Tworzy świat, w którym pamięć zbiorowa, wyobraźnia i autofikcja nieustannie przenikają się i zmieniają swoje znaczenia.