„Świat przyśpieszył, świat się skurczył, świat jest na wyciągnięcie ręki, a wszystko dzięki zdobyczom cywilizacji i technologicznym fajerwerkom które pozwoliły człowiekowi eksplorować przestrzeń ziemi, porozumiewać się poza barierą czasu i odległości …. Natychmiast… teraz …
To cud połączenia i doświadczania, to cud serfowania po powierzchni ale czy te udogodnienia przynoszą z automatu lepszy, bardziej wartościowy, spokojny świat? Moim zdaniem niestety nie, nasz umysł jest przebodźcowany i kręci się w kołowrotku percepcji zmysłów i nie ma możliwości sięgać głębiej.
Istnieje tęsknota, która mimo komfortu życia, wszelkich udogodnień prowadzi nas do niewyjaśnionego, do po-łączenia z jaźnią z Bogiem, z wiecznością, ze spokojem z głębią, która jest w nas. Kiedy raz się tego doświadczy to zmienia na zawsze świadomość i sens życia.
Możemy obserwować swoje ciało, swoje myśli, emocje, swój oddech wtedy przybliżamy się, łączymy z tym co jest w nas esencją i spokojem. Tworzenie to dla mnie praktykowanie wyciszenia myśli, wejście w inną czasoprzestrzeń, to daje mi spokój i spełnienie
Ekspozycja w sanockim BWA stanowi zbiór prac powstałych w czasie ostatnich kilku lat pt.” Bliżej gwiazd”, ale też są tutaj prace z cyklu „ Poza czasem” / 2010-2015/.
Moja fascynacja i miłość do malarstwa włoskiego trecenta i quattrocenta, do przełomu średniowiecza i renesansu z takimi m.in. nazwiskami jak: Giotto di Bondone, Cimabue, Simone Martini przełożyło się na nieśmiałe wizje obrazów których konwencja jest bardzo uproszczona w formie, pozbawiona zasad perspektywy. To budowana kurtynowo przestrzeń z pierwszoplanowymi postaciami w strojach mitologiczno-dworskich, które w uproszczonych pozach ograniczają się do delikatnych gestów.
Przestrzeń którą kreuje na obrazach jest całkowicie fikcyjna i baśniowa, staram się pokazać, że nie ma granicy między niebem a ziemią, między dniem a nocą, między tym co w środku i na zewnątrz, bawię się skalą i symbolem. Symbol jest naprowadzaczem, dlatego opowiadam historię zaklętą w symbolach, które od wieków towarzyszą człowiekowi na ścieżce rozwoju.
Drzewo życia – odwieczna potrzeba poznawania Boga, ptaki jako przewodnicy duchowi, gwiazdy i astrologiczne znaki jako nasz kompas potencjałów. Żywioły, konstelacje, mitologiczni opiekunowie atlasu nieba, słońce i księżyc. Wszystkie te symbole sięgają do naszej podświadomości aby w prosty sposób odkrywać to co zakryte dla umysłu.
W moich realizacjach rzeźbiarskich np. „Pegaz”, „fazy księżyca”, „7 sióstr Plejad” inspiracją są także mity łączące niebo z ziemią.
Chciałoby się na koniec parafrazować słowa Jezusa Chrystusa w kontekście mikro i makrokosmosu:
– Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela.
To małżeństwo doskonałe.”
Oksana Mira Kulczycka/
Oksana Mira Kulczycka
Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Wydział Architektury Wnętrz. Dyplom w 1995 r. Ma na swoim koncie liczne projekty i realizacje z zakresu aranżacji wnętrz użyteczności publicznej i mieszkalnej, elewacji budynków oraz wystawiennictwa. Od 2015 roku pracuje jako dydaktyk w Liceum Sztuk Plastycznych w Lesku. Zajmuje się malarstwem akrylowym, rzeźbą, ceramiką, Brała udział w plenerach malarskich organizowanych przez Stowarzyszenie Tworzymy Razem. Mieszka i pracuje w Sanoku. Prace artystki znajdują się w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą oraz w Muzeum Historycznym w Sanoku. Uczestniczyła w licznych wystawach zbiorowych i indywidualnych