W centrum tej wystawy są pytania o męskość. Nie te proste, nie te ideologiczne. Raczej te, które drgają pod skórą – pytania o ciało i obecność, o siłę, która potrafi być zarówno opiekuńcza, jak i destrukcyjna. To nie jest afirmacja, ani dekonstrukcja. Fotografie srebrowe Mateusza Woźniaka spotykają się z jego własnym zapisem oraz głosem Łukasza Orbitowskiego, tworząc opowieść o bliskości i napięciu, o kruchości i wytrzymałości.
To próba uchwycenia czegoś, co nie chce dać się nazwać.
Czegoś, co trwa w napięciu – zanim zostanie ocenione.
Sztuka nie bierze się z pewności, lecz z błędów, kłamstw, lęków, ucieczek, poszukiwania na ślepo (…). Człowiek i drzewo łączy się w jednym – są mocni
i krusi jednocześnie.
fragment tekstu kuratorskiego
Mateusz Woźniak – artysta wizualny, absolwent Wydziału Malarstwa ASP w Krakowie, gdzie w 2022 roku obronił dyplom w pracowni prof. Andrzeja Bednarczyka. Pracuje z fotografią, tekstem i dźwiękiem, traktując je jako narzędzia rejestrowania i porządkowania rzeczywistości. Zamiast jednego stylu – interesuje go sposób, w jaki różne formy mogą się ze sobą ścierać i uzupełniać. Jego prace balansują między dokumentem a intymnym zapisem, szukając języka, który nie wszystko dopowiada do końca. Czasem fotografia staje się tu punktem wyjścia, czasem śladem po czymś, co nie dało się inaczej opisać.
Łukasz Orbitowski – pisarz, eseista, autor powieści i opowiadań, laureat Paszportu Polityki i finalista Nagrody Literackiej Nike. Znany z umiejętności łączenia literatury gatunkowej z refleksją nad współczesnością. Jego wrażliwość literacka spotyka się tu z materią wizualną, tworząc osobisty i przenikliwy kontekst dla wystawy.
Eliza Gałka – scenografka, absolwentka krakowskiej ASP. Pracuje z przestrzenią, kostiumem i rekwizytem; łączy doświadczenie teatralne z intuicją stylistki. Dla tej wystawy tworzy scenografię, w której forma współgra z napięciem obecnym w pracach.