Pamiętnik Gracji narodził się z ograniczenia i potrzeby tworzenia. W 2024 roku po narodzinach niepełnosprawnego syna, pełnoetatowe malarstwo stało się prawie niemożliwe. Wizyty w szpitalach, rehabilitacje i codzienne obowiązki wypełniały całe dnie, pozostawiając jedynie wolne wieczory. Zamiast odzyskać dawne warunki pracy, Małgorzata Rusiecka postanowiła dostosować praktykę artystyczną do nowych okoliczności i sprawdzić, co wydarzy się, po roku prowadzenia pamiętnika. Tak narodził się długoterminowy projekt artystyczny badający, w jaki sposób codzienne doświadczenia kształtują naszą psychikę i sposób funkcjonowania. Powstał jako roczny eksperyment twórczy, głównie
miał służyć jako podtrzymanie kreatywności i szlifowanie warsztatu. W trakcie realizacji projekt jednak szybko przybrał formę autoterapii. Dodatkowo okazało się, że codzienne tworzenie nie służy jedynie rejestrowaniu doświadczeń, ale staje się sposobem ich rozumienia i budowania dystansu wobec własnych emocji. Artystka zauważyła powtarzające się schematy, wgrane mechanizmy i sposoby reagowania, które nie były wcześniej dla niej widoczne. Każda powstała karta to wizualny i tekstowy komentarz dnia. A wszystkie 366 kart powstało na tym samym szablonie, konturze głowy Gracji, motywie obecnym w twórczości Małgorzaty Rusieckiej od wielu lat. Sylwetka nie pełni funkcji portretu, lecz symbolu jak wydarzenia zostawiają ślady w naszej psychice. W jej obrębie spotykają się odręczne zapiski, rysunki, symbole, cytaty, fragmenty rozmów, sny, wydarzenia rodzinne, informacje ze świata, muzyka, obrazy zapamiętane z pozornie nieistotnych sytuacji. W projekcie nie istnieje podział na to, co prywatne i publiczne, rzeczywistość osobista
nieustannie przenika się z tym, co społeczne, pokazując, jak wydarzenia zewnętrzne współtworzą nasze życie wewnętrzne. Metoda projektu opiera się na powtarzalności. Każdego dnia obowiązywały te same zasady i ten sam format, dzięki czemu zmienną pozostawało wyłącznie życie. Ograniczenie formalne stopniowo ujawniło swoją twórczą siłę. Zamiast prowadzić do monotonii, pozwoliło dostrzec rytmy, powracające emocje, schematy myślenia oraz wpływ codziennych wydarzeń na sposób przeżywania rzeczywistości.
Autoterapia nie była założeniem projektu, lecz jego nieoczekiwanym rezultatem. W końcu prowadzenie pamiętników i dzienników to praktyka znana i wykorzystywana od lat w psychologii i filozofii. Dopiero po zakończeniu eksperymentu stało się jasne, że jego efektem nie jest powstanie 366 prac, lecz lepsze poznanie siebie i świadomość, iż rzeczywistość zawiera znacznie więcej, niż jesteśmy w stanie dostrzec, dopóki nie zatrzymamy się, by to zapisać. Czas mija bardzo szybko i wydaje nam się, że pamiętamy, co czuliśmy wczoraj, miesiąc temu czy pół roku temu. Nasza pamięć jest niestety selektywna, emocje się zacierają, a narracje o sobie zmieniają się z czasem. Dopiero systematyczny zapis pozwala zobaczyć, jak naprawdę wyglądał ten czas i jak został przeżyty.
Wystawa nie prezentuje pamiętnika jako zamkniętej opowieści o jednym roku z życia artystki. Instalacja złożona z 366 kart pokazuje proces oraz stanowi punkt wyjścia do przeniesienia poszczególnych kart na większe formaty, które w trakcie eksperymentu okazały się kluczowe.
Małgorzata Rusiecka (ur. 1988) mieszka i pracuje w Sulejowie. Z wykształcenia projektantka odzieży i form przemysłowych. Ukończyła równocześnie Akademię Sztuk
Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi (Wzornictwo Przemysłowe) oraz (Architekturę Tekstyliów) na Politechnice Łódzkiej. Po studiach pracowała zawodowo jako grafik komputerowy i projektantka odzieży, jednak w 2018 roku zdecydowała się całkowicie poświęcić malarstwu. W swojej twórczości poszukuje sensu życia i subiektywnych definicji piękna, traktując sztukę jako narzędzie refleksji i samopoznania. Od 2022 roku rozwija praktyki artystyczne także w kontekście metod samopomocowych i terapeutycznych. Zaangażowana w projekty ekologiczne i charytatywne, prywatnie interesuje się psychologią i filozofią. Sztuka jest dla niej mostem łączącym to, co osobiste,
z tym, co uniwersalne.