Zapytany, dlaczego pewien pies zawsze sypia na pewnym kaflu podłogi, odpowiedział, że tego psa i ten kafel łączy nieznane podobieństwo, które wszelako tylko oni rozpoznają
Eliot Weinberger z rzeczy pierwszych wydawnictwo Karakter, 2020 s.106.
Moje działania dedykuję sprawom błahym lecz będącym świadectwem naszych codzienności. Stawiam się w roli obserwatorki i kopistki wizualnych odpadów szarzyzny. Opowiadam o treściach nieidealnych, tymczasowych, być może nie wartych uwagi. Włóczę się po miastach, lasach, poszukując znaków, które codziennie omiatamy wzrokiem, nie zauważając ich. Włóczegę uprawiam również w internecie, trafiając na tabuny treści trashowych, chcąc nie chcąc stanowiących część naszych współczesnych żyć. Nie poddając ich ocenie nadaję im wagę i nową formę utrwalając z użyciem szlachetnych, czasochłonnnych i wymagających skupienia technik. Pochylam się nad nimi z czułością i uważnością. Kopiuję, powtarzając gest autora/autorki, w długim i mozolnym procesie. Podpisy, który zapisano na murze w kilkanaście sekund lub wydrapano w korze drzewa w kilka minut, haftuję miesiącami cienką nitką na płótnie precyzyjnie pokrytym podłożem malarskim. Haft ręczny – medium stojące w opozycji do technik dających efekt natychmiastowy, a także absurdalny w kontekście tempa współczesności, określiłam jako najbardziej nobilitujący i właściwy do przedstawienia tych pozornie banalnych treści.
Tymczasowe w swej naturze i pospolite świadectwa naszego istnienia otrzymują drugie życie. Poświęcając im nieadekwatnie dużo pracy i nadając wyszukaną formę, łamię zasadę decorum. Pozwalam im na długie trwanie podejmując walkę z jednym z naszych największych lęków – przemijaniem.