Magdalena Franczak „Love letters only” (w ramach projektu „Notatki z zapominania”)

Tym razem nie zapraszamy na gotową wystawę, ale do miejsca, w którym wystawa dopiero powstaje. Galeria Labirynt 2 na kilkanaście dni zamieni się w pracownię Magdaleny Franczak, a publiczność będzie mogła wejść w sam środek procesu powstawania wystawy.
 
„Love letters only” to część projektu „Notatki z zapominania”. Pamięć nie działa jak archiwum, coś zostaje, coś znika, a niektóre rzeczy wracają w zupełnie innej formie, temu właśnie będziemy się przyglądać. 
 
4 i 14 września odbędą się spotkania warsztatowe z artystką, podczas których wspólnie będziemy przyglądać się pamięci, zapominaniu i temu, jak ciało przechowuje emocje. Powstałe podczas spotkań zapisy i formy staną się częścią wystawy. Zapraszamy do namysłu nad pytaniami: 
O czym śnimy, kiedy nie pamiętamy, co się̨ wydarzyło poprzedniego dnia? 
O czym chcemy zapomnieć? 
W jaki sposób nasze ciało pamięta uczucia?
 
18 września otworzy się zaś wystawa w procesie. To także rodzaj wstępu do wystawy Magdaleny Franczak, która będzie prezentowana w Galerii Labirynt w lutym 2027 roku.
 
spotkania warsztatowe: 4.09.2026 (piątek), godz. 17.00-19.00 oraz 14.09.2026 (poniedziałek), godz. 17.00-19.00 
otwarcie wystawy w procesie: 18.09.2026 (piątek), godz. 17.00 

 

Zapominanie jest procesem. 
Przyglądam się różnym jego aspektom z bliska i daleka. 
Przyciągając je i odpychając na niewidzialnej gumie. 
Mierzę skalę, zdrapuję naskórek, próbuję poczuć różne warstwy, różne czasy. 
Podchodzę blisko, zanurzam się w fizyczności zapominania. Wdycham jej zapach, wpuszczam 
go do swojego ciała przez nos. Do płuc, do tkanek, do krwioobiegu. Wdycham kurz – materię 
zapominania. Kruszę w dłoniach uschnięte, oddzielone od reszty swojego ciała kwiaty. 
Robię notatki, aby nie zapomnieć.
 
„Notatki z zapominania” to projekt o ulotności i tymczasowości pamięci. Słowo „notatki” stanowi symbol nośnika – kartki papieru, na której zapisujemy coś po to, aby tego nie zapomnieć. Tymczasem pojedyncza kartka, niejako wyrwana z kontekstu całości, migrująca z rąk do kieszeni w końcu się gubi a wraz z nią fragment zapisanej myśli. To projekt o poszukiwaniu języka w narracjach, które z różnych przyczyn (wewnętrznych lub zewnętrznych) znikają, a język sztuki ze względu na swoją metaforyczną strukturę, posiada zdolność opowiadania trudnych do zwerbalizowania treści.
 
Projekt realizowany w ramach Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
 

 
Magdalena Franczak – artystka sztuk wizualnych, zbieraczka historii prawdziwych i fantazmatycznych, badaczka opuszczonych miejsc w  przestrzeni publicznej.
 
Autorka audio-tekstów, fotografii, oraz narracyjnych form rzeźbiarskich dialogujących z zastanym środowiskiem w przestrzeni publicznej. Twórczyni Nomadycznej Pracowni, współkuratorka projektu: Manifesty dla Przyszłości. Członkini kolektywu artystycznego, który tworzył polski pawilon Praskiego Qaudriennale 2023.
 
Jej praktyka artystyczna oparta jest na badaniu wspólnotowości poprzez łączenie opowieści z przestrzennymi formami oraz fotografią. Używając narzędzi sztuki bada narracyjny potencjał materialności i czasoprzestrzenności. Sklejając ze sobą kształty wyjęte z rzeczywistości tworzy opowieść o utopijnym świecie, w którym każdy głos może wybrzmieć z równą siłą nie zagłuszając drugiego.