Obrazy prezentowane na wystawie powstały w latach 2022 – 2026, a zdecydowana większość z nich nie była nigdy wcześniej pokazywana.
Pozornie to realistycznie namalowane pogodne pejzaże, na tle których pojawiają się ludzkie postacie. Dominuje w nich soczysta zieleń roślin, oświetlonych popołudniowym słońcem. Po uważnym przyjrzeniu się obrazy Korolkiewicza odkrywają jednak przed nami kolejne tajemnice, ukryte we wzajemnych relacjach między ich bohaterami, w tych fragmentach scenerii, która nie jest widoczna dla widza, w odbiciach w szybach.
Inspiracją dla Korolkiewicza wciąż są wykonywane przez niego fotografie, służą one artyście jako materiał, z którego buduje własne sceny, wydobywając z pozornie nieciekawej rzeczywistości obrazy pełne napięcia.
Jak pisze Kinga Kawalerowicz: Wrażliwość na temperaturę barw sprawia, że zieleń, najbogatszy i najtrudniejszy z kolorów, mieni się tutaj nieskończoną ilością odcieni. (…) Niemal zmysłowo odczuwa się światło i powietrze, którym oddychają te obrazy, ciepło słońca czy powiew marszczący powierzchnię wody.
Patrząc na te obrazy, coraz rzadziej myślimy o tym, że ich autor posłużył się fotografią. Korolkiewicz nadal wykorzystuje zdjęcia, ale w trakcie pracy zostaje to zatarte, wchłonięte przez proces malarski. Artysta nie stara się drobiazgowo dopracować szczegółów. Choć obrazy oglądane z dystansu tworzą iluzję rzeczywistości, z bliska ujawniają ślady pociągnięć pędzla, strukturę zbudowaną z układu plam barwnych, „żywą” tkankę powstającą podczas malowania.
Zdjęcie u góry: Łukasz Korolkiewicz, Zimna ściana / Cold Wall, 2025