Kiedy tymczasowe staje się stałe — w rytmie kolejnych miast, sesji i pokazów rodzi się nowa, nieoczywista rutyna. Granica między zleceniem a prywatnym życiem zaciera się, a z chaosu podróży wyłaniają się znajome twarze, ulubione miejsca i powracające rytuały.
Zlecenia fotograficzne – zwłaszcza w obiegu mody – działają jak przepustka. Otwierają drzwi do przestrzeni zwykle niedostępnych: backstage’u wybiegów, hoteli VIP, prywatnych spotkań, chwil „pomiędzy” wyreżyserowanymi pokazami.
To miejsca z założenia tymczasowe lub nietrwałe, a jednak – maratony tygodni mody powracają co kilka miesięcy, rytmicznie i przewidywalnie. Miasta zmieniają się, ale z czasem otoczenie zaczyna być znajome: te same twarze, znane gesty, powracające rytuały. Po paru wyjazdach przestajesz potrzebować map. W każdym mieście masz swój bar „na rogu”, ulubioną księgarnię, trasę z hotelu na pokaz. Z chaosu logistycznego i presji czasu wyłania się nowa rutyna ‑ prowizoryczna, lecz zaskakująco trwała. I nowe przyjaźnie – oparte o wspólne doświadczenia, wspólny wyjazdowy rytm. Tymczasowe zaczyna funkcjonować jak stałe. Fotograficzna praca odbywa się w świecie, który nie jest domem, lecz z czasem tworzy jego satelity.
I jak to z domami bywa – na zdjęciach w magazynach wyglądają zupełnie inaczej niż w rzeczywistości. W „W podróży służbowej” Dąbrowski pokazuje swoją swoją codzienność rozgrywającą się w tych specyficznych przestrzeniach „niedomu”. Jego obrazowanie jest uważne i dyskretne ‑ rejestruje nie spektakl mody, ile jego marginesy: momenty, w których świat produkcji odsłania swoją teatralność, a ciało i emocje próbują odnaleźć komfort.
Dąbrowski od lat obserwuje i dokumentuje ten stan zawieszenia ‑ i potrafi go przełożyć na język fotografii, w której pozorna przypadkowość nie oznacza powierzchowności. W jego zdjęciach podróż służbowa okazuje się nie tylko trasą między kolejnymi miastami, lecz także sposobem bycia w nomadycznym świecie zleceń.