Prof. Kiejstut Bereźnicki jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych malarzy. Z Sopotem związany od 1952 roku, gdy rozpoczął studia w sopockiej PWSSP. Dyplom obronił pod kierunkiem prof. Stanisława Teisseyre, u którego początkowo był asystentem, a potem u prof. Jacka Żuławskiego. Pracę w PWSSP rozpoczął w 1960 roku. W 1982 r. zaczął prowadzić samodzielnie pracownię dyplomową na Wydziale Malarstwa i Sztuki Użytkowej. Następnie w latach 1981-1984 pełnił funkcję prorektora PWSSP.
W 1984 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1994 r. profesora zwyczajnego.
Artysta wypracował własny, oryginalny język plastyczny i jest niezwykle w tym konsekwentny. Nie ulega żadnym trendom i eksperymentom od ponad półwiecza; odrzuca nadmiar bodźców, proponując powrót
do takich zagadnień jak kondycja człowieka i duchowość. Jego obrazy emanują spokojem i harmonijnością.
Wystawa Harmonia mundana przygotowywana jest z okazji 90-tych urodzin artysty. Prezentuje obrazy z różnych okresów twórczości. To dzieła ze zbiorów Muzeum Narodowego w Gdańsku, Muzeum Okręgowego w Toruniu, PGS w Sopocie oraz ze zbiorów prywatnych kolekcjonerów i artysty. Pokazane zostaną również trzy gobeliny wykonane według projektu Kiejstuta Bereźnickiego dla Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy.
Tytuł wystawy Kiejstut Bereźnicki. Harmonia mundana nawiązuje do stylu pracy artysty jak też tytułu jednego z gobelinów pokazywanych na wystawie. Widnieje na nim sentencja „Harmonia mundana est in me et ego particula eius sum” czyli „Harmonia świata jest we mnie i ja jestem jej częścią”.
„Otóż chodzi o to, żeby założenia teoretyczne, konstrukcje myślowe nie wyprzedzały za bardzo samego procesu rodzenia się i powstawania obrazu. […] Jednak, oczywiście, malarstwo jest wynikiem przemyśleń, poglądów filozoficznych, społecznych i innych – jest sumą świadomości twórcy. […] Jest jeszcze niewiadomym, tym co rodzi się między świadomością a podświadomością, między założeniami teoretycznymi a tym, co rzeczywiście zdarza się na płótnie”.
Cytat: Jankowiak K., O malarzach i malowaniu – rozmowa & prof. Kiejstutem Bereźnickim [w:] Kiejstut Bereźnicki Malarstwo, Poznań 1997, s.18.
„Tonacja, bryła, przestrzeń. Pod tym kryje się dla mnie widzenie świata. Buduję formę od zaznaczenia koloru, nie posługuję się obrysem, zaczynam od masy i dopiero potem wyłania się rysunek, ale tego nie da się oddzielić, gdyż może się okazać, że nie rysunek i kolor są najważniejsze, lecz światło… Pracuję nad ciężarem bryły. Może się pojawić linia, która podkreśla przestrzenność…”
Cytat: Matynia A., Kiejstut Bereźnicki rozmawia z redakcją, „Projekt” nr 155 (1984), s.26.
Zdjęcie u góry: Kiejstut Bereźnicki, Harmonia Mundana, 1991 – dyptyk Harmonia sfer, gobelin