„Syntax” Katarzyny Feiglewicz to opowieść o komunikacji, bliskości i cielesności, rozgrywająca się na styku języka, zmysłów i pamięci. Tytuł wystawy, oznaczający składnię, odnosi się zarówno do zasad budowania języka, jak i do sposobów, w jakie ciało, gest, dotyk i spojrzenie tworzą własny system znaczeń.
Centralnym punktem wystawy jest relacja artystki z najbliższymi jej kobietami – matką, siostrą i córką. Feiglewicz odwołuje się do wspólnych doświadczeń i rodzinnej przestrzeni sauny, traktowanej jako miejsce intymnego spotkania ciała, natury i architektury. Wykorzystując malarstwo, obiekty i film, artystka tworzy autonomiczny, płynny świat, w którym granice między ciałem, krajobrazem i materią ulegają zatarciu.
„Syntax” jest więc próbą uchwycenia tego, co często wymyka się słowom: emocji, bliskości, pamięci i cielesnego doświadczenia. To opowieść o relacjach, w których chaos uczuć spotyka się z porządkiem języka, a niewyrażalne znajduje swoją formę w obrazie, geście i materii.
Katarzyna Feiglewicz – absolwentka Malarstwa i doktorantka Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Studiowała również Historię Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Filozofię i Teologię. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Stypendium Twórczego Miasta Krakowa, laureatka Nagrody BWA w Zielonej Górze i wyróżnienia w Przeglądzie Młodej Sztuki „Świeża Krew”. Finalistka Strabag Artaward International i Konkursu o Nagrodę Eibischa. Jej prace prezentowano m.in. w BWA Zielona Góra, na Biennale Malarstwa Bielska Jesień i w CSW Elektrownia.
Współzałożycielka Fundacji Migawka, działającej na rzecz artystycznej aktywizacji osób Głuchych i słabosłyszących. W swojej twórczości bada język migowy i jego przestrzenność, wykorzystując przede wszystkim malarstwo, obiekty i wideo-performansy. Interesują ją również pozawerbalne sposoby komunikacji i percepcji.
Jej zamierzeniem jest zwiększanie świadomości społecznej na temat wartości i uniwersalności języka migowego, kultury Głuchych, a także przełamywanie stereotypów „dźwiękowego kolonializmu” związanych z percepcją dźwięku m.in. poprzez budowanie instalacji – instrumentów umożliwiających jego somatyczne doświadczanie.
Zdjęcie powyżej: Katarzyna Feiglewicz, Shinrin-yoku, 2025, olej i płynne drewno na płótnie, 160 x 200 cm
Katarzyna Feiglewicz