Julian Bachur i Daniel M. Leśniak. W co wierzymy po godzinach?

“W co wierzymy po godzinach?” to głęboka, analityczna podróż wgłąb ego dwóch malarzy. W przeciwieństwie do tradycyjnie rozumianej samoanalizy, ich introspekcja nie jest skupiona na indywidualnych cechach osobowości i charakteru. Artyści z grupy Centrum: Julian Bachur i Daniel M. Leśniak spoglądają wgłąb siebie, by zrozumieć esencję uczucia. Poprzez wiwisekcję własnych lęków i słabości obserwują i utrwalają ich uniwersalną naturę. Prace Bachura/Leśniaka, choć wywodzą się z osobistych doświadczeń, są skierowane na zewnątrz. Nie są to więc tyle prywatne historie, co ich wydestylowana forma – współczesne alegorie portretujące ludzkie emocje, stany i potrzeby.

Tytułowa wiara odwołuje się do zbioru nadziei i przekonań, które budują światopogląd jednostki. W tej definicji wiara to nie synonim religijności, a proces budowania wizji otaczającego nas świata z niekończącej się serii wyobrażeń, założeń i przekonań. Poprzez pytanie “w co wierzymy po godzinach?” artyści stawiają granicę między prywatnym a publicznym. Zauważają, że charakter odgrywanych przez nich ról jest inny w zależności od otoczenia w jakim się znajdują. Zmienia się także ich tożsamość – wyobrażenie o samych sobie. Dochodzą do wniosku, że wiara rodzi się z działania, z powtarzalności, z rytuału. Zastanawiają się w końcu, w jaką wersję samych siebie wierzą. Czy z płynnego spektrum tożsamości można wybrać jedną, niezaprzeczalną naturę? Czy wszystkie pozostałe oblicza to tylko zakładane chwilowo maski?

Maska w swojej naturze jest nietrwała; chwilowa. Jej założenie sugeruje, że chowa się pod nią coś szczerego – twarz, a więc prawdziwe ja. W snutej przez Daniela i Juliana opowieści ego, owo prawdziwe ja, jest rozmyte. Ludzkie oblicze okazuje się niemożliwe do ukazania. Wykrzywione, rozmazane, a czasem całkiem niewidoczne.

Opowieść Bachura/Leśniaka do złudzenia przypomina baśń Southeya w wersji dla dorosłych. Kto nosi moje ubrania? Kto siedzi na moim krzesełku? Kto śpi w moim łóżeczku? Instynktownie wiemy, że w naszych domach nie grasuje Złotowłosa – a z drugiej strony zastanawiamy się, czy sami z dnia na dzień się w nią nie zmieniamy.