Wystawa „Szukam nadziei po krzakach” opowiada o tym, jak radzimy sobie w trudnych momentach i gdzie szukamy ukojenia. Punktem wyjścia jest bliskość z naturą, nie jako ucieczka, ale jako sposób na odzyskanie równowagi. Wystawa oraz tytuł nawiązuje do książki Anki Wandzel „Sztuka przetrwania”, traktując naturę jako przestrzeń współodczuwania i regeneracji. Projekt bada relację między kobietami, ich psychiką i otoczeniem, pokazując przetrwanie jako proces współzależności i czułej adaptacji.
Centralną częścią wystawy są obrazy Marty Jabłońskiej. To zapisy stanów emocjonalnych - momentów, w których szukamy spokoju, schronienia i bezpieczeństwa. Jej malarstwo pokazuje, że nadzieja często kryje się w tym, co najbardziej osobiste i trudne do uchwycenia.
Anna Goebel odnajduje spokój i wolność w lesie. Jej instalacja to stosy usypane z tysięcy suchych igieł sosnowych. Artystka pokazuje, że martwe igliwie, choć pojedynczo jest kruche, zebrane w masę tworzy stabilną formę. Oparcie znajduje w prostej, powtarzalnej czynności zbierania i układania materii.
Julia Ciunowicz pracuje z naturalnymi materiałami: lnem, konopiami, wełną i ludzkimi włosami. Łącząc je, zwraca uwagę na ich wspólne pochodzenie i rytm wzrostu. Jej tkaniny i instalacje tworzą przestrzeń bliskości, przywracają kontakt z materią i zmysłowym doświadczeniem świata.
Wystawa jest próbą odpowiedzi na pytanie, gdzie dziś szukać siły. Pokazuje, że może ona wynikać nie z odporności rozumianej jako twardość, ale z umiejętności bycia wrażliwym, uważnym i otwartym. Czasem wystarczy dotyk, powtarzalny gest albo kontakt z naturą, żeby poczuć grunt pod nogami.
Julia Ciunowicz (ur. 2000) – artystka tekstylna, rzemieślniczka i badaczka, działająca na styku praktyki artystycznej i refleksji nad sztuką zaangażowaną społecznie oraz ekologicznie. Absolwentka Wydziału Zarządzania Kulturą Wizualną na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz Sztuk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Członkini kolektywu texpol.
W swojej praktyce wykorzystuje szeroko rozumiane medium tkaniny oraz materiałów roślinnych, podejmując tematy związane z folklorem, historią pracy kobiet oraz relacjami między człowiekiem a naturą. Sięga do historii włókiennictwa, analizując społeczne znaczenie produkcji tekstylnej i reinterpretując tradycyjne techniki w nowych kontekstach. Prowadzi autorską pracownię „Dzikie Sploty”, rozwijając działania z zakresu naturalnego barwienia, tkactwa i plecionkarstwa.
Od 2021 roku współpracuje z Biurem Usług Postartystycznych, realizując projekty ze społecznością lokalną Opolna-Zdroju. Od 2024 roku, wraz z Mają Jancza i Anną Ptak, prowadzi badania nad historią przemysłu włókienniczego oraz genderowymi aspektami transformacji ustrojowej na Dolnym Śląsku. Rezydentka Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski (2024), Ferment Dom (2024) oraz Muzeum Narodowego w Gdańsku – Oddział Etnografii (2025).
Jej prace były prezentowane m.in. na wystawie „Po horyzont” w galerii Aspekty w Warszawie oraz w ramach wystawy „Gleba i przyjaciele” w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski. Współpracowała także przy realizacji wystawy Krystyny Wojtyny-Drouet w Zachęcie, angażując się w działania badawcze i produkcyjne związane z ekspozycją. Aktywnie wystawia w Polsce i za granicą.
Anna Goebel (ur. 1951) - artystka wizualna, profesorka sztuk plastycznych, związana z Uniwersytetem Artystycznym w Poznaniu. Dyplom uzyskała w pracowniach prof. Magdaleny Abakanowicz oraz prof. Jana Węcławskiego. Od 1977 roku prowadzi działalność dydaktyczną w poznańskiej uczelni, gdzie współprowadzi pracownię Tkaniny Artystycznej (obecnie jako konsultantka).
Jej twórczość obejmuje kompozycje przestrzenne, obiekty, działania efemeryczne w otwartej przestrzeni oraz eksperymentalną tkaninę sytuującą się na pograniczu wielu dyscyplin. Artystka wykorzystuje materiały organiczne i nietrwałe, badając relacje między naturą, czasem i procesem, często realizując projekty w kontekście krajobrazu i działań site-specific.
Brała udział w międzynarodowych projektach land art m.in. w Skokach, Sulwald (Szwajcaria), Ružomberku (Słowacja), Lake Mungo (Australia), Casaterra (Włochy) oraz Salina (USA). Reprezentowała polską tkaninę artystyczną na prestiżowych wystawach i biennale, m.in. w Lozannie, Kioto, Pittsburghu, Como, Manchesterze, Meksyku, Beer Szewie i Buenos Aires, a także na Międzynarodowym Triennale Tkaniny w Łodzi.
Autorka licznych wystaw indywidualnych i uczestniczka wielu prezentacji zbiorowych w kraju i za granicą. Wielokrotna stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w 1997 roku otrzymała stypendium Pollock-Krasner Foundation. Była profesorką wizytującą w uczelniach artystycznych w Australii, USA i Izraelu. Jej praktyka wpisuje się w nurt rozszerzonego rozumienia tkaniny, łącząc tradycję polskiej szkoły z podejściem konceptualnym i procesualnym.
Marta Jabłońska ( ur. 1998) mieszka i pracuje w Warszawie. Autorka prac malarskich, obiektów oraz form efemerycznych. Studiowała na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej, Wydziale Wzornictwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz na Wydziale Sztuki Mediów, gdzie w 2022 roku obroniła dyplom. Czterokrotna stypendystka Rektora ASP, w 2023 roku otrzymała stypendium artystyczne Miasta Stołecznego Warszawy. W 2024 roku odbyła rezydencję artystyczną w Belgii, gdzie zaprezentowała swoją pierwszą indywidualną wystawę. W 2025 roku zrealizowała indywidualną wystawę „W ukryciu wymachuję rękoma” w Centrum Sztuki Galeria EL w Elblągu, przygotowaną w ramach programu rezydencyjnego i cyklu „Cechy wspólne, cechy wyjątkowe”. Projekt ten opierał się na dialogu z archiwami instytucji oraz lokalnym kontekstem, przekształconym przez artystkę w osobistą, materialną narrację.
W swojej twórczości zajmuje się tematami obecności i relacji z drugim człowiekiem, obserwując granicę między tym, co pierwotne, a tym, co nabyte. Pracuje z detalem i fragmentem, a jej działania często mają charakter procesualny. Powstają poprzez intuicyjne gesty, uważną obserwację oraz emocjonalną pracę z materiałem.