Wystawa Joanny Dąbkiewicz-Luścińskiej to spotkanie z malarstwem, które opowiada o emocjach, wrażeniach i przemijaniu. Artystka nie stara się wiernie odtwarzać rzeczywistości – za pomocą koloru, ruchu pędzla i form szuka sposobu, by pokazać to, co trudno ubrać w słowa: nastrój chwili, ulotne odczucia i ślady spotkań z ludźmi oraz światem.
Jej obrazy balansują między abstrakcją a przedstawianiem konkretnych postaci i rzeczy, stopniowo odchodząc od tego, co rozpoznawalne, w stronę swobodnej gry kolorem i formą.
O artystce:
Urodziłam się w Koninie. Studiowałam malarstwo na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Dyplom obroniłam w pracowni profesora Wojciecha Sadleya.
Moja twórczość oscyluje pomiędzy abstrakcją a figuracją. Przyciągają mnie chwile ulotne. Zamiast odtwarzać rzeczywistość oddaję atmosferę, nastrój, klimat. Fascynuje mnie również postać, figura, portret.
Nie interesuje mnie jednak to, jak ludzie wyglądają, ale to, co ich porusza. Obszar wrażeń, przeczuć, dotknięć, myśli, uczuć, emocji, ruchu i gestu. Zapis przemijalności. W tym sensie można powiedzieć, że podstawowym tematem mojej twórczości jest czas.
Poprzez kolor, ekspresyjne pociągnięcia pędzla, dynamiczne kompozycje i warstwowe nakładanie barw, staram się uchwycić to, czego często nie da się wyrazić słowami. Malarstwo jest dla mnie sposobem na odczuwanie świata, innych ludzi i samej siebie.
Ma na swoim koncie wystawy indywidualne m.in. w Toruniu, Bydgoszczy, Warszawie, Łodzi i Piotrkowie Trybunalskim. Brała również udział w wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą, m.in.: w Niemczech, Słowenii i Czechach.
Tekst kuratora, Roberta Brzęckiego:
Wystawa Joanny Dąbkiewicz-Luścińskiej KONIN BACK KOLOR BACK to opowieść malarstwa o malarstwie. Historia, która akcentowana jest przez kolor, gest, fakturę, strukturę. Malarskie gesty są skutkiem, spotkań, patrzenia/widzenia, czucia, przygodności, uważności, uniezwyklania zwykłości a w końcu afirmacji malarskiego żywiołu. Jak mówi toruńska malarka – interesuje mnie atmosfera, nastrój, klimat, czyli walory niemalarskie, których szuka w gramatyce obrazu, wizualnej frazie, barwnej interpunkcji. Konińska wystawa jest wyborem prac wychylonych w abstrakcyjną formę, która wyraźniej pokazuje jej intencje i zapis drogi, która ma swoje źródło w dosłowności, co w języku sztuki nazywane jest figuracją. Inaczej jeszcze można napisać, że to przejście od przedmiotu do podmiotu, a na końcu do czegoś, co jawi się jako niewyrażalny stan, przemijania, zadziwienia sobą, Innym, światem z planetarnej perspektywy. A gwoli wyjaśnienia tytułu wystawy warto wspomnieć, że autorka prac urodziła się w Koninie i jest to pierwsza jej wystawa w naszym mieście.